SEVGİ...

Geçenlerde bir sitede şöyle bir söz vardı,"sevgi, muhtaç olana değil, hak edene verilir".
Vermeden kim alabilmiş ki bu sözü bu kadar net yazabiliyorlar anlayamadım. Sevgi hak edilmez kazanılır ve herkese verilir. Çocuklarımızı düşünün doğdukları andan itibaren sevmeye hatta ana rahmine düştüğü günden başlarız sevmeye, onlara bizim sevgimizi hak etmeleri için zaman mı vermemiz gerek veya kafamıza yatmayan bir haraketlerinde hayatımızdan çıkartmalı mıyız? Ya da evlerimizde beslediğimiz hayvanları düşünün, bu hayvanlardan neyi hak etmelerini bekleye biliriz?
Sevgi evrensel dildir, sevgi karşılık beklemeden verilen bir duygudur, sevgi insanlar ve diğer canlılar arasında hak gözetmeden yaşanır, sevgi sadece bu dünyada işimize yarar.
Ancak bencil insanların güya sevgilerini yüceltmek adına kullandığı bir cümle olabilir, halbuki karşılıksız verilen sevgi en yüce sevgidir. Çocuklarımıza ve hayvanlarımıza verdiğimiz sevginin karşılığını hiç almayı düşünür müyüz?
Sevgi sadece aşık olduğumuz insana karşı hissedilen bir duygu değildir ve böyle yorumlanması da yanlıştır. Aşık olduğumuz insana bile sevgimizi vermeden alamayız, hepimizin sevilmeye, sevmeye ihtiyacı vardır ama önce vermeyi bilmeliyiz.
Bırakın bu aptalca sözleri, Mevlana gibi bir insana sahibiz, gönül gözü açılmış nadir kişilerden, kullanacaksanız onun sözlerini kullanın, örnek alacaksanız Mevlana'yı örnek alın, alın ki sevmek nasıl olur öğrenin.

ARI'LAR GİBİ YAŞAMAK...

Hiç düşündünüz mü arıların nasıl yaşadığını ve ne kadar üretken canlılar olduğunu, yaşadıkları zaman içerisinde neye ne kadar zarar verdiklerini…
Birlik içinde yaşamayı ve birbirlerine zarar vermeden sadece kendilerine bahşedilen görevi yerine getirmekten başka yaptıkları yok aslında, birlikte üretir, birlikte hareket ederler. En güzel tarafı da birlik içinde oldukları için hep kazanırlar.
Hani klişe bir söz vardır” birlikten güç doğar” biz insanlar neden yapamıyoruz, neden hep ben diyoruz? Sanırım yapacağımız işten çok kendi kazancımızla uğraşmaktan, ortaya çıkacak değerin mahiyetinden çok iş bitiminde alacağımız kişisel takdirleri düşünmekten, birlikte çalıştığımız insanların işleri ile yaptıkları ile daha çok uğraşmaktan, hırslarımıza gem vuramamaktan, bencillikten vs…
Dünya ‘da algılama yeteneği sadece insanlarda var, ama nedense hep sahip olamadıklarımızı algılamaya programlanmış gibi çalışıyor. Mevlana çevresindekilere şu soruyu sormuş,” siyah bir noktası olan kocaman bir beyaz elbiseye baktığınızda ne görürsünüz?” …
Okurken hayal edebiliyorsanız eminim ki gördüğünüz ilk şey o küçücük siyah noktadır. O kadar odaklanmışız ki sahip olamadıklarımızı hayal etmeye, onlar için yaşamaya…