ŞİMDİ ÇILGIN OLMA ZAMANI…

Yıllar önce Gaziantep’te çok fazla kar yağmıştı, en sevdiğim şeylerden biridir karda yürüyüş yapmak… Ama en sevdiğim şeylerden biri de yağan kar’ın ağzıma dolmasıdır. Şemsiyem yoktu ve yürürken ağzımı açtım yağan karın ağzıma dolmasını sağladım, acayip zevk alırken karşıdan gelen bir kadınla kafa kafaya toslaştık. Bana o kadar tuhaf baktı ki ve ben sadece gülümsemekle yetindim. Yaptığımdan utanmadığımı fark ettim o an, ama çevredeki insanların bakışları benim yerime utandıklarını gösteriyordu.

Her zaman etrafımızdaki insanların bizim için ne diyeceğini düşünerek yaşıyoruz ve hayatın bize verdiği nimetlerinden faydalanmadan veya içimizdeki keşkeleri büyüterek yaşamayı daha kolay görüyoruz. Halbuki yaşantımızda biraz çılgınlık, biraz aptallık olmalı diye düşünüyorum.
Hiç hayatınızda başkalarına aptalca gelecek bir şey yaptınız mı? Peki yaptığınızda ne hissettiniz? Şunu çok iyi biliyorum ki toplum olarak her zaman başkalarının bizim için düşündükleri, bizim kendimiz için düşündüklerimizden önemli olmuştur. Çünkü bize çocukluğumuzdan itibaren hep başkaları için yaşamak öğretilmiştir.
Etrafımızda bir insan aptalca bir şey yaptığında içimizden geçen aslında keşkedir, çünkü iç duygularımız kendi yapamadıklarımızı başkalarının yaptığını gördüğünde ya kıskanır, ya da imrenerek bakar ki aslında bu iki duygu da aynı kapıya çıkar.
Kendinizle yapacağınız çılgınlıklar belki de şimdiye kadar keşfedemediğiniz bir yönünüzü ortaya çıkaracaktır. Neden kendinize kısıtlama getiriyor ve bir şeylerin kendiliğinden olmasını bekliyorsunuz, bence hiç bir şey için zamanımız yok, içinizden çılgınlık yapmak geçiyorsa harekete geçmenin tam zamanı, sizi tutan ne, bırakın rezil olma duygusunu, korkularınızı bırakın koyun bir tarafa ve başlayın bir yerlerden…
Hiç sonbaharda parklarda öbek öbek toplanan yaprakların üzerine kendinizi attınız mı, hiç yollarda sevgilinizle dans ettiniz mi, hiç bardan bira bardağı ile çıkıp yolda içmeye devam ettiniz mi, hiç yatağın yaylarını düşünmeden üzerine çıkıp zıpladınız mı, hiç bir mağazaya alışveriş için girdiğinizde çalan parça en sevdiğiniz şarkı ise dans etmeye başladınız mı, hiç belediye otobüsüne binip son durağa kadar gidip sonra tekrar diğer otobüse binip gitmediğiniz yerleri keşfe çıktınız mı… ben yaptım ve çok eğlendim. Başkaları değil ben önemliyim, ben önemli olduğum kadar etrafımdakiler önemli… hadi kalkın çılgınlık zamanı…

TUTKULARIMIZ…

Bir kitapta okumuştum, “kendi arzularına sahip çıkmak insan ruhunun kendisine karşı sorumluluğudur, kişi kendini tutkusuna teslim etmelidir.”

Bu sözü okuduğumda şöyle bir geriye baktım, yıllar önceye döndüm. Lise yıllarında en büyük tutkum beden eğitimi öğretmeni olmaktı ama ben tutkumun peşinden gitmedim ve onu içimde bir ukdeye çevirdim. İşte hepimizin içinde bu şekilde tutkuyken ukdeye dönmüş hüzünler barınmakta, ama hiçbir şey için geç değil…

Belki geçmiş hayatımızda peşinden gidemediğimiz arzularımız vardır, işte onların acılarını yeni tutkularımızın peşinden giderek dindirmemiz ve sonuna kadarda mücadele ederek kendimize kendimizi kanıtlamamız gerekir.

Belki gençken yapmak istediklerimizi dışsal etkiler yüzünden veya içsel etkiler yüzünden yapamadık ve yapsaydık yaşantımız son derece daha güzel veya daha berbat olabilirdi, zayıflıklarımız kendimizi çaresiz görmemize neden olmuş olabilir. Ama belli bir zamandan sonra şunu çok iyi kavramak gerekiyor, zaman bizim en büyük düşmanımız ve mümkün olduğunca hiçbir şeyi zamana bırakmamak gerekir. Yaşamda en değerli şeyi biz bozuk para gibi harcıyoruz ve bir bakıyoruz ki sona gelmişiz, arkaya dönüp baktığınızda da yaptıklarınız bir o kadar az, yapacaklarınız ve yapmak istedikleriniz de bir o kadar çok…

Bu yüzden en başta tutkularınıza önem verin ve gerçekleştirmek için en değerli servetinizi zamanınızı boşa harcamayın, ama en önemlisi istikrarlı olmak ve geriye bakmadan azimle ileriye bakarak yürümek…

İnsanoğlu o kadar güçlü bir varlık ki, her şeyin üstesinden gelir. Ama en başta kendi arzuları ve tutkuları için peşinden koşabilmeli, zorluklara rağmen, yıldırmalara rağmen, zamana karşı yarışmalı ve hedeflerine ulaşmalı…

Kontrolü elinizden bırakmayın, hayat sizi yönetmesin, siz hayatı yöneterek tutkularınıza ulaşın.
Ben beden eğitimi öğretmeni olamadım ama şu an yürüdüğüm yolda iyi bir yazar olacağımdan eminim, şimdi en büyük tutkum ve arzum bu, yapamadıklarımın acısını iyi bir yazar olmakla çıkaracağım.

BEN KİMİM?

Hiç düşündünüz mü bu hayatı yaşarken en önemli kimliğiniz ne veya kaç tane kimliğiniz var, kimsiniz?

Anne, baba, kardeş, evlat, işçi, arkadaş, dost, eş, kadın, erkek vs… Ne kadar çok değil mi yaşantımız boyunca üstlendiğimiz kimlik, ama her şey cinsel kimliğimizle başlıyor. Kadınsak anne oluyoruz, birilerinin kızı oluyoruz, kız arkadaş oluyoruz, birilerinin karısı oluyoruz.

Erkeksek eğer koca oluyoruz, baba oluyoruz, erkek arkadaş oluyoruz, oluyoruz da oluyoruz . Düşünün geçirdiğimiz bazı hastalıklar bile cinsel kimliğimizle orantılı, bir kadın prostat kanseri olamaz, bir erkek de rahim kanseri olamaz.

Peki gerçekten biz kimiz? Cinsel kimliğimiz ve ötesini bir tarafa attığımızda geriye ne kalıyor bizden, insan olmak, aslında bu da bir kimlik dünyaya gelirken bize verilen bir sıfat, hayvan olarak doğmamışız, dünyada yaşaması en zor olan kimlik ile dünyaya gelmişiz, diğer canlılara göre çok farklıyız. Algılayabiliyoruz, hissediyoruz, düşünebiliyoruz. Ama acı olan tek şey kim olduğumuzu bilmeden yaşıyoruz.

Kendimize hiç kimlik koymadan bu soruyu sorduk mu acaba, ben kimim? Evet kimim ben, ne kadar farkındayım yaşadıklarımın veya kim olduğumun, hep başkaları için üzerimize bir elbise gibi geçirdiğimiz bir kimlikle yaşamışız, gütmüşler bizi koyun gibi ve farkında değiliz. İnsanlığın var oluşundan bu yana acaba kaç insan kendi kendini fark edip yaşamış, bu dünyanın ve varlığının tadını çıkarmış, yaşamış, gerçekten yaşamış.

Kimliklerimizle birlikte yaşarken, hep başkaları için yaşamış, hep başkaları için nefes tüketmişiz, doğduğunuzda size yakıştırılıp konulan ismi ile başkaları ile paylaşmışız, belki milyonlarca kişi var bizim ismimizi kullanan, yani kimliklerimiz ve doğduğumuzdan bu yana kullandığımız ismimiz bile bize ait değil aslında, sanırım artık kim olduğumuzun farkına varmamız gerek.

Ben varsam bu dünya var, eğer ben nefes alabiliyorsam bu dünyadaki herkes nefes alabiliyor, eğer ben varsam güneş doğuyor, eğer ben varsam ay bu kadar güzel, deniz bu kadar mavi, ağaçlar bu kadar hoş dans ediyor, rüzgar bu kadar güzel dokunuyor tenime, eğer ben varsam renkler bu kadar canlı, eğer ben varsam kuşlar u kadar cıvıltılı, eğer ben varsam hayat bu kadar güzel, evet eğer ben varsam diğer insanlarda var.
İşte bu yüzden önce kim olduğunuzu bulun…

Ben bir kalemim hep yazıyorum, bütün bilgileri sayfalarımda biriktiriyorum, hemcinslerim okusun diye…

GÖZLERİNDEKİ DÜNYAM…

Gözlerine ilk baktığımda dünyamı gördüm ve peşinden geldim. Düşünmedim ne olacağını sürüklendim o yeşilliklere, küçüktüm sen gibi, ama yüreklerdeki aşk kocamandı. Kimse anlamadı sevgimizi, anlatamadık. Küçüktük, biraz büyümüş olsaydık, kimseye anlatmak zorunda kalmazdık kendimizi, aşkımızı… Canımızı yaktılar, onların doğruları ile bizim doğrularımız bir değildi, küçüktük ve onların doğruları galip çıktı.
O gözlerde benim dünyam vardı, onlar olmadan yaşayamazdım, küçüktük anlamadılar, olmaz dediler, yanlış dediler, dünyanı alacağız ve sen yaşayacaksın dediler. Küçüktük sesimi duyuramadım,küçüktük dik duramadık.
Ayırdılar bizi, görmedik, konuşamadık yıllarca, ama yürekler attı, kimse engel olamadı, düşüncelerimize ve sevgimize…
Yaşamış olmak için yaşandı hayatlar, kandırmacalar kendini, gerçek olmayan gerçeklere inanarak, başka hayatlarda kaybolarak, kendi doğrularından uzak…
Düşüncelerde var olduk hep, engel olamadılar sevgilere, gizli ağlamalara, inat edip gelmeyeceğini bile bile umutla beklemelere, bizi anlamayanlar aşk bitti sandılar, dışarıda mevsim kıştı ama yüreklerde hep bahar yaşandı ve kimse engel olamadı. Yeşerdikçe yeşerdi aşk yüreklerde yanında olmadan, dokunmadan, hissetmeden, görmeden, konuşmadan, büyüdü serpildi aşk… Biz bile anlamadık.
Biz büyüdük, söz hakkımız olduğunu fark ettik, güç topladık, aşka sahip çıkma zamanı dedik. Kendi doğrularımız var dedik, dik durduk, artık yaşamalıyız dedik. Kaybolmuştuk ama bulduk, yıllar sonra var mısın dedik ve elele verdik. Ses çıkmadı bu sefer, itiraz edenler sustu, istemeseler de karışamadılar. Dünyamı tekrar buldum, gördüm gözlerinde…
Kenetlendik,” artık geri dönüşü yok “ dedin, “ eğer olursa otobanda çok büyük bir kaza olur” dedin, “tut elimi gel dünyama yaşa benimle” dedin, korkmadım “ tamam “ dedim. “ Sen olunca işin ucunda, gözüm kara” dedim, “ sen her şeyimsin, sakın beni bırakma biterim” dedin. “ seni göreceğim gün için yaşadım bunca yıl” dedim, “ sensizlik beni öldürür” dedim.
Seni ilk gördüğümde kalbim yerinden çıkacakmış gibi çarpıyor, içimde sakladığım kuşlar kanatlarını çırparak beni titretiyordu, kollarında ne kadar titredim hatırlamıyorum. Gözlerinde kendimi gördüm, dünyamı gördüm, sende benim gibi saklamışsın.
20 yılımızı verdik bu aşka, hasretle büyüttük, bizde büyüdük. Olmaz diyenler olur dediler, sesler sustu artık biz konuşmaya başladık. Küçüktük bizi yemeye kalktılar, susturmaya çalıştırdılar, ama yürekler konuştu, engel olamadılar. Konuşan yürekler tekrar buluştu, ölene kadar…
Aşk ayrı olsan da hissetmektir, aşk her gün sevgili değiştirmek değildir, aşk, sevgini yüreğinde büyütmektir, aşk son bir kez onu görebilmek için yaşamaktır, aşk yaşama amacıdır, aşk benim, aşk sensin…

SADECE BİR TÜP KAN…

Kanser günümüzün en zor, tevadisi en ağır hastalıklardan biri… İnsan bazı şeyleri başına gelince daha iyi anlıyor. Kanser vücudumuzun herhangi bir yerine yerleşebilir, bir o kadar da çok çeşidi var.
Geçen haftaki yazımda kan kanseri olduğumdan bahsetmiştim, tedavisi olan bir kanser türü olduğunu bildiğim için işin açığı kan kanseri olduğuma sevinmiştim.
Dört defa kemoterapi aldım ve bu arada doktorlarım bana uygun ilik bulmak için çaba gösteriyorlardı. İki kardeşimin de iliği bana uymadı ve dünya ilik bankalarına başvuruldu. Ama maalesef bana uygun donör yoktu. Tek çare kök hücre nakli kalmıştı.
Türkiye’de sadece İstanbul üniversitesinde bulunan ilik bankası ülkemizde ilik bekleyen binlerce hastaya cevap verebilecek durumda değil. İşte bu yüzden kurtulabilinecek hastalar lösemiye yenik düşüyor.
Ülkemizde her yıl 1200’ le 1500 arası çocuk lösemi ye yakalanıyor ve ilik bulunamadığı içinde çoğu ölüyor.
Lösemi olduğumda evet sevinmiştim, fakat işin içine girince korkularım biraz arttı, çünkü hastalığın çaresi var fakat çare olacak merhem ortada yok. Löseminin tek kurtuluşu ilik naklidir.
Donör olmak çok zor bir iş değil, şehirde bulunan üniversite hastanelerine başvurup bir tüp kan vereceksiniz ve doku testi yaptıracaksınız. Gönüllü olduğunuzu belirteceksiniz ve kaydınızı yaptıracaksınız.
Eğer uygun donör olursanız size haber verilir, hastanın bulunduğu hastaneye gidip ilik vermeniz gerekir. İlik vermek çok zor gibi düşünülse de aksine değil. Donör olmayı kabul ederseniz eğer, yapılacak işlemler şunlar;
Size nakil’e kadar kandaki kök hücreleri çoğaltacak bir iğne yapılır, daha sonra aferez (beyaz kan) makinesine bağlanırsınız. Her iki kolunuza birer iğne takılır. Bunlardan biri kanın vücuttan çıkışını, diğeri ise tekrar vücuda girişini sağlar. Bu işlem sırasında da vücudunuzda bulunan kök hücreler bir torbada toplanır. Yaklaşık 5 saat süren bu işlemden sonra toplanan kök hücreler, çok ağır kemoterapi almış ve kemik iliği tamamen yok olmuş hastaya kan verilir gibi nakil yapılır.
Bu işlemden donör olan kişi hiçbir zarar görmez, aksine bir can kurtarmanın sevincini yaşar.
Kanser hepimizin başına gelebilir,2020 yılında her beş kişiden 3 ünün kanser olacağı açıklandı. Duyarsız kalmamız bu sayının artmasına sebeb olabilir. Şimdi bile hepimizin ailesinde mutlaka bir kanser vakası bulunmaktadır.
Kan kanseri en çok çocuklarda görülmekte ve bağış yaparak bu çocuklardan birine hayatını hediye etmek istemez misiniz?
Ben 2 ekim’de kök hücre nakli oldum ve lösemi’den kurtuldum. Bana ilik bulunamadı ve kök hücre benden toplandı ve tekrar bana verildi. Ben şanslıydım çünkü bana yapılan bu işlem her hastaya ve her lösemi türüne uygulanamıyor.
Lütfen ilik bağışında bulunun ve etrafınızdaki insanlara da bu okuduklarınızı anlatın. Vereceğiniz bir tüp kan bir hayat kurtaracak, sadece bir tüp kan…

MEVLANA…

2-9 Aralık Mevlana haftası, dünya’nın şu anki haline yakışmayan bir insan için çeşitli etkinlikler düzenlenecek. Geçen her günü arayarak yaşadığımız günümüzde Mevlana düşüncesiyle yaşamakta çok zor aslında, kimse kimseye sevgi ve saygı duymuyor ki Mevlana’nın yolundan gidebilsin.
Mevlana gel demiş,”ne olursan ol gel, ister kafir, ister Mecusi, ister puta tapan ol, gel! Bizim dergahımız ümitsizlik dergahı değildir, yüz kere tövbeni bozmuş olsanda gel!”
Düşünsenize, şimdiki insanları kime bu kadar içten gel diyebilir veya diyebiliyor…
Genç bir kız ormanda sevgilisi ile buluşmak için koşar adımlarla ilerliyormuş, önünden geçtiği namaz kılan dedeyi bile fark etmemiş, dede namazını bırakıp kızın koluna yapışmış,” e kızım görmüyor musun namaz kılıyorum ve sen benim önümden geçip gidiyorsun” demiş. Genç kız gülümseyerek” dedeciğim sen nasıl namaz kılıyorsun ki, beni önünden geçerken görebiliyorsun. Ben sevdiğimin aşkıyla seni bile görmüyorum” demiş.
Mevlana’nın Allah aşkı işte bu genç kızın aşkı gibiydi. Gözü onu yaradan’dan başkasını görmez, yaradan’ın yarattıklarına da aynı aşkla, sevgiyle bakardı. Dünya’daki bütün varlıklar Mevlana için Allah’ın bir zerresi idi, sevgi ve hoşgörü ilkesiydi, insana insanı öğreten ve kainatta olan her şeyin insanın emrine verildiğini öğretendi.
“Aşık ol aşık, aşkı seç ki sende seçilmiş bir insan olasın “demiştir. Mevlana büyük bir Hak aşığıdır,aşkın efendisidir, aşkta yok olmuştur, bizzat aşktır, aşkın ne olduğunu soranlara;
“Benim gibi olda bil, ister nur olsun, ister karanlık, o olmadıkça onu tamamıyle bilemezsin.” buyurur.
Sufizm, tamamen sevgi ve aşk üzerine kurulmuş bir akımdır. Yaradan aşkı ile yanıp tutuşmaktır, ona kendini tamamen adamak ve yaşam şeklini ona göre ayarlamaktır. Biri size haksızlık yapıyorsa ona sevgi ile bakmaktır. Dünya nimetlerinden uzak durmaktır, sadece ruhani duygular içinde yaşamaktır. Kötü huyların hiçbirini içinizde barındırmamaktır, size vuran kişiye diğer yanağınızı dönmektir. Nefsinizi terbiye etmektir, irade sahibi olmaktır, azla yetinmeyi bilmektir.
Bunlar sufizm’in sadece bir kısmı, günümüzde insanlar şu halleri ile sufizim’in ne kadarını uygulayabilirler. Kaçı nevsinden vazgeçebilir, kaçı yalan söylemeden durabilir, kaçı kendine vuran kişiye diğer yanağını döner, Hak aşkıyla yanıp tutuştuğunu iddia eden kişiler bile bu kadarını yapamaz.
Fakat şunu yapabiliriz, sabah birbirimize güler yüzle günaydın diyebiliriz, sevgimizi esirgemeyebiliriz, yani diğer tarafta işimize yaramayacak ama bu dünyada bizi ve etrafımızdaki insanları mutlu edecek bütün değer yargılarını Mevlana’nın ve yaradan’ın yolundan giderek paylaşabiliriz.
Değer yargılarını hayatınıza katmak için sufi olmanız gerekmiyor, dünyadaki her varlığın yaradan’ın bir zerresi olarak düşünürseniz insan olmanız da yeterli…

NİYE YAZARSIN…

Niye yazar, niye yazarım, niye yazarlar…
Her insanın farklı bir sebebi var kalemi eline almak için, sıkıntıları atmak, mutluğunu paylaşmak, hırsını almak, acısını dile getirmek, suçlamak vs… Bu liste uzarda uzar.
Önceleri elle yazılırdı o kalbimizden temiz sayfalara, ayrı bir zevk aslında yazarak içinizi dökmek… Her harfe duygular yansıtılır, hüzün, sevinç, elinizin titremesi, gözyaşları...
İlk yazımda ailemden biraz bahsetmiştim. Ailece sanata, edebiyata çok düşkünüz, okumayı çok severiz. Küçük yaşlarımdan bu yana okumayı çok sevmiş ve kitap okumayı hobileri arasına koyanlara hep kızmışımdır. Okumak hobi değildir, yapılması gerekendir. Ne okunursa okunsun her kitapta alınacak bir ders, bir ana fikir mutlaka vardır.
Yaşananlarla, okunan kitaplar birleşince yazılacak çok malzeme çıkıyor ortaya, hele de yazmayı seviyorsanız benim gibi…
Neden yazıyorum, seviyorum, rahatlıyorum, paylaşmak hoşuma gidiyor, sıkıntılarım dağılıyor, mutlu oluyorum, bir işe yaradığımı hissediyorum, belki bilinmeyen bir konuyu bilinir yapıyorum, ben olsaydım dedirte biliyorum.
Yazma konusunda kendimi belki şu an için profesyonel görmüyorum, ama yaptıklarım yapacaklarımın göstergesidir diye düşünüyorum.
Aklıma gelen her konuyu paylaşmak istiyorum sizinle, ama kimseye taş atmadan, kimseyi üzmeden, benim köşemde haftanın üç günü güneş açsın, okuyan insanlar huzur bulsun, mutlu olsun, bir anlığına da olsa hüzünlensin, kısaca unutulan bazı değer yargıları ve duygular hatırlansın, düşünülsün, empati yapılsın istiyorum.
Her insan hayata bir şekilde kafa tutmalı, kimi düşünerek, kimi çalışarak, kimi üreterek, kimi okuyarak, kimi yazarak, işte yazı yazmanın içinde bunların hepsi var. Düşünmeden, okumadan, çalışmadan, üretemez ve yazı yazamazsınız. Ben hayata yazarak kafa tutmayı seçtim, içinde yaşama dair çok şey barındırdığı için…
Beğenende sağ olsun, beğenmeyende, okuyan herkese teşekkür ederim.

KENDİ KENDİNE YETMEK veya BAŞKALARINA BAĞIMLI YAŞAMAK

Her varlığın içinde bir mükemmellik arayışı vardır. Bu arayışı kalbimizde ve zihnimizde etkin hale getirebilmek için sevgi dolu olmamız gerekmekte…
Mutlu ve neşeli bir hayat yaşamak için iyi bir sağlığa, zenginliğe, arkadaşlara gereksinim duyarız. Yani her zaman birilerine ihtiyaç duyarak yaşarız. Sağlığımızın iyi olması için başkalarının yaptığı ilaçlara ve sağlık önlemlerine bağımlıyızdır. Hayatın tadını çıkarmak için kullandığımız tüm maddesel kolaylıkların diğer insanlarla alakası olmayanı bulmak çok zordur.
Hayatımızı devam ettirmek adına kullandığımız her şeyin diğer insanların çabaları ile doğrudan veya dolaylı olarak yaşantımızı kolaylaştırdığını görmemek mümkün değil.
Kendi kendine yetmek kimseye ihtiyaç duymadan yaşamak değildir, maddesel ihtiyaçlar dışında insanların duygusal ihtiyaçları vardır. Sevgi ve şefkat, bu iki unsur olmadan yaşamak bana kalırsa imkansız…
Biz hep kendi kendine yetmeyi başkalarına muhtaç olmadan yaşamak olarak algıladık, aslında hep başkalarına ihtiyaç duyduk ve duyacağız. Düşünsenize yediğiniz yemeğin sebzesinden tutunda giydiğiniz giyeceğin üretimine kadar tanımadığımız o kadar çok insana ihtiyaç duyuyoruz ki…
Başkalarına bağımlı yaşamak ise ilk düşündüğünüzde çok aciz insanları hatırlatır gibi, ama hepimiz zaten birbirimize bağımlı değil miyiz, insanoğlu tek başına kesinlikle yaşayamaz, açlıktan kimse ölmemiş ama tek başına yaşamaktan ölen olmuştur. Evinizde tek yaşayabilirsiniz ama sokağa çıktığınızda Ayşe teyzeyi görür selam verirsiniz iki güzel söz söyler onu mutlu edersiniz. Bakkal amca ile ekonomiden bahsedersiniz, arkadaşlarınız vardır, işyerinde müşterileriniz, dostlarınızla akşam bir kadeh içer derin konulara dalarsınız, evinize geldiğinizde yalnız olduğunuzu düşünerek uyumazsınız. Birde tam tersini düşünün, yalnız yaşıyorsunuz, dışarı çıktınız ve kimse yok, çıldırmamak mümkün değil, kimseyi tanımadığınız bir yerde yaşıyor olsanız bile gördüğünüz yüzler sizi rahatlatır.
Bunun adı kendi kendine yetememek veya bağımlılık ise evet insanlar tek başına yaşayamaz ve birbirlerine bağlıdır.
Eliniz ayağınız tuttuğu halde yapabileceğiniz işleri başkasına yaptırıyorsanız veya bugünün işini yarına bırakıyorsanız işte siz kendi kendinize yetmiyorsunuz ve işte o zaman acizsiniz başkalarını kullanıyorsunuz.
Gösterilen her çaba insanlığın daha iyi şartlarda yaşaması için, o yüzden diğer insanları yok saymak mümkün değil. Başka insanlara bağlı olma süreci beraberinde sıkıntıları, mücadeleleri ve sorunları getirse bile mutlu bir hayatın tadını çıkarmak için diğer insanlarla karşılıklı olarak yeterli oranda ilişkinin olduğu bir hayata yönelmek amacıyla bir dostluk ve içtenlik tutumunu benimseyerek yaşamamız gerekir.
Üzerinize giydiğiniz gömleği trafikte arkasından küfür ettiğiniz insan dikmiş olabilir, tanımasanız da sevgiyle yaklaşın.

YALAN DÜNYA’DA YALANSIZ HAYAT

Bir yasa çıkarılsa, artık yalan söylenmeyecek dense ve her insanın kafasının üzerine bir ampul yerleştirilse yalan söylediğinde o ampul yansa ve hemen cezalandırılsa o yalancı…
Ama bu yasa, her yalan için herkes için geçerli olsa, dokunulmazlık sökmese, nasıl bir dünya olur?
Kimlerin ampulü daha çok yanar, kimler en fazla cezayı alır yalan söylediği için, doğrularla yaşamak ne kadar mutlu eder insanları, yalan ortadan kalkınca suç oranı azalır mı, yoksa insanlar doğrulara tahammül edemeyeceği için çoğalır mı?
Tam bir muamma, şuan hepimizin kafasında o ampuller yanıyor. Bütün insanlık bir şekilde yalanla yaşıyor, yalan söylüyor. Pembesi, beyazı her renkten yalan…
“ Ben hayatta yalan söylemem” diyerek dünyanın en yalancı insanı ünvanını alıyorsun. “Yalanı sevmem” o zaman sende söyleme,”yalan söyleyeni hiç sevmem” demek ki en başta kendini sevmiyorsun.
Bu yazıyı okurken aklınızdan geçiyor mu ne kadar yalana başvurduğunuz, kendinize ne kadar yalan söylediğiniz veya kandırdığınızı sandığınız etrafınıza, peki yalan olmadan nasıl yaşayacağınızı düşünüyor musunuz?
Dünya da yalan olmayınca siyaset nasıl olur merak ediyorum, politikacılar her söylediğini yapmak zorunda kalacak, boş umutlar olmayacak. Eşler birbirlerini aldatamayacak, yüzleşme diye bir şey olmayacak, sahtekarlık olmayacak, sevmediğimiz insanın yüzüne gülmek olmayacak, kimse kimseye kazık atamayacak, kötü ürün diye bir şey olamayacak vs…
Ama bunun yanında doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar hesabı herkes köyünden kovulacak, doğrularla yaşamaya ne kadar tahammülümüz var tartışılır.
Haklılığımızı ispatlamak için her zaman başvurduğumuz yalan hayatımızın sanırım vazgeçilmezi olmuş. Pembesiyle, beyazıyla küçük büyük herkes yalan söylüyor. Ben inanmıyorum yalan söylemeden hayatını idame ettirip bitiren birine, kimi zaman ortamı kurtarmak adına, kimi zaman kendini kurtarmak adına, kimi zaman evliğini kurtarmak adına, kimi zaman hayatını kurtarmak adına, kimi zaman öylesine, en çok da kendine, ne kadar acı ki kendimize bile yalan söyler olmuşuz.
İnsan kendini yargılamalı, sorguya çekmeli, neden diye en başta kendine sormalı ve en başta kendine dürüst olmalı, içimizdeki hesaplaşmalarda yalan olmadığında dışarıya da bunu rahatlıkla yansıtabiliriz.
Yalana başvurmadan yaşamak zor, ama mutlaka çok geçerli bir sebebi olmalı, ne kendini ne karşındakini kandırmaya kimsenin hakkı yok.
Benim babam 30 eylül de vefat etti, ben 2 ekimde ilik nakli oldum, ailem benden babamın öldüğünü sakladı. O an duysaydım bu bana da öl demek olacaktı. Bütün aile el birliği ile benden gizledi. 14 gün sonra ben internetten öğrendim. Bana yalan söylemişlerdi ama benim hayatımı kurtarmak adına…
Yalan dünya da yalansız yaşayamayacağımıza göre, dürüst yalanlar söyleyerek gerçek haklılığımızı ortaya koyalım, ne kendimizi üzelim ne etrafımızı… Söylenen her yalanın geçerli bir nedeni olmalı, o zaman ne can yanar, ne canan kırılır. Başımızda birer ampulle gezmemize gerek kalmaz.

NERDESİN…

Ne kadar yaşadık ve neredeyiz, nelere kimlere emek verdik, kim bizim için çırpındı veya üzüldü sevindi, yaşımız kaç olursa olsun, yaşamın neresindeyiz, hiç düşündünüz mü?
Dönüm noktaları vardır, tıpkı virajlar gibi, hepimizin hayatında birkaç defa başlangıç olmuştur. Hevesle başlarız sonunu hep iyi olacak diye düşünerek devam ederiz yola, ama tam yolun ortasına, sonuna veya başında, her hangi bir yerine geldiğimizde bir hayal kırıklığı yaşarız ve pişmanlıklar başlar. Aslında sevinmek varken biz üzülürüz, işte tam o nokta bizim belki de dönüm noktamızdır. Farkına ne kadar varırsınız bilmiyorum.
Çoğu kimse kendi hayatını pek takip etmediği için hayatın neresinde olduğunu pek anlayamaz ve o şekilde yaşayarak nihayete erer. Televizyon kanallarında yayınlanan magazin programlarında sanatçıların hayatlarını nasıl merakla takip ediyorsak aslında kendi hayatımızı daha heyecanla seyretmemiz takip etmemiz gerekiyor. Kayıt altına alınmayan ve sadece her anını sizin gördüğünüz hayatı, takip edin ve yaşamın neresinde olduğunuzu görün, şaşıracaksınız. Daha yaşayamadığınız ne çok şey olduğunu nelere özlem duyduğunuzu, ben ot’muşum be diyenler olacak aranızda…
Kendinize verdiğiniz emek her şeyden kıymetlidir, yaşamın neresinde olduğunuzu da kendinize verdiğiniz emekle görür fark edersiniz. Yaşananlar en büyük sermayeniz, yaşanmışlıklardan aldığınız ders en vazgeçilmez öğretileriniz, kimsenin öğretemeyeceği anlatamayacağı hayat gerçeklerini siz bizzat o seyretmediğiniz nerde olduğunu bilmediğiniz öğlesine zamanı tüketmesine izin verdiğiniz yaşamın içinde yok olmasına izin veriyorsunuz.
İzin vermeyin en büyük takipçiniz yine siz olun, hayatın neresinde olduğunuzu bilerek yaşayın, yaşanmışlıklarınızın kıymetini bilin ve en büyük servet olarak paylaşın diğer yaşayanlarla, cehalet insanın üzerinden çıkarıp atabileceği bir kıyafettir, onun deri gibi üzerinize yapışmasına izin vermeyin.
Ne yaparsanız kendinize, ne kadar severseniz kendinize, kendini bilerek yaşamak varken neden bilinçsizliği seçesiniz ki…

İSTEDİKLERİMİZE SAHİP OLMAK…

Ekonomik krizin hat safhada olduğu şu günlerde isteklerimizi düşünmek sanırım çoğumuz için lüks haline geldi. Ama ne olursa olsun insanoğlu isteklerine yeterince gem vuramadığı içinde harcamaları kısıtlayamaz ve kolay olan yolu, şikayeti seçer.
Arzularımız iki çeşittir, mutlu olmak veya huzurlu yaşamak gibi maneviyata dayalı isteklerimiz ki bunlar kesinlikle doğru arzulardır. Bir diğeri ise maddiyata dayalı arzularımızdır, bazı zamanlar sonuçları son derece mantıksız yollara neden olan ve insanları mutsuzluğa iten isteklerimizdir.
Düşünün alışverişe çıktınız ve raflardan birinde çok hoş bir eşya gördünüz, bir an elinize aldınız, işte tam bu noktada kendinize şunu sormanız gerek, “ benim buna ne kadar ihtiyacım var?” bu soruyu sorduğunuzda hiç çıkıyorsa onu tekrar rafa bırakırsınız. Ama bu soruyu sormadan ilk isteğe bağlı olarak o eşyayı alırsanız eve geldiğinizde hissedeceğiniz duygu keşke almasaydım olacaktır. Harcamalarınızı elzem olan ihtiyaçlarınıza harcadığınızda kendinizi daha iyi hissedeceksinizdir.
Arzularınızın olumlu veya olumsuz olmasına bir etkende yaşadığınız toplumun şartlarıdır. İstanbul’da yaşadığınızı düşünün veya herhangi bir büyük şehirde, ulaşım için kesinlikle arabaya ihtiyacınız olacaktır ve alım şartlarınızı zorlayarak da olsa kesinlikle bir araba almak istersiniz. Fakat küçük bir köyde yaşadığınızı düşünün, alacak paranız olsa bile, arabaya ne kadar ihtiyacınız olur ve sahip olduğunuz araba size dertten başka bir şey olmaz.
İsteklerimizi nasıl olumlu yönde terbiye edebiliriz? Bana kalırsa iki yolu var, bunlardan biri istediğimiz her şeye sahip olmak( para, ev, araba, mükemmel bir eş gibi…), bu istek ve arzularımız kontrolden çıkarsa eninde sonunda karşımıza mutlaka isteyip de elde edemeyeceğimiz bir şey çıkar ve yine mutsuz oluruz. Diğer yol ise, elimizdekilerle yetinmeyi bilmek ve mutlu olmaktır, en güvenilir yaşam şekli ve inanın en huzur veren türü…
Arzularınız bitmez, insan yaşadığı sürece hep ister, ama yine çıtayı ortada tutarsanız, mutlu olmak çok zor değil.

HİÇ CANIN YANDI MI??

Çok eskilerden bir kadının çocuğu ölmüş, ama kadın bunu kabul etmiyormuş ve çocuğun cesedi kucağında kapı kapı gezip onu tekrar dünyaya getirecek bir ilaç arıyormuş, çaldığı kapıların birinde bir bilge ile karşılaşmış, bilge kadının çektiği acıya ve durumuna çok üzülmüş, kadına aynen şöyle demiş, “ sana yardım edeceğim demiş, ben böyle bir ilaç biliyorum sana adını söyleyeceğim, sende bunu evine hiç ölüm girmemiş, hiçbir yakınını kaybetmemiş ve ölümün hiç bilinmediği bir evden alman gerekli demiş, ilacın adı tohumu git bul ve çocuğunu tekrar hayata getirelim demiş. Kadın yola düşmüş hangi kapıyı çalsa o eve ölümün girdiğini fark etmiş ve anlamış ki bu acıyı tek kendisi çekmemiş, çocuğunu o zaman kucağından bırakmış ve bilgeye gitmiş, bilge “ bak tek bu acıyı yaşayan sen değilsin, ölüm bütün canlılar için geçerlidir ve ölümsüzlük yoktur. “ demiş.
Ölüm hayatta yaşayacağımız en büyük acı belki de, tabi kaybettiğimiz kişinin bizim için önemi yaşayacağımız acının ne kadar büyük olduğuna dair en büyük göstergedir. Acılarımızı dış etkenlerle tedavi etmeye çalışsak da çok başarılı olacağımız söylenemez. İçkiye sarılmak, içtiğimiz sigarayı arttırmak kendimizi saçma sapan şekilde savunmak ve türlü bahaneler bulmak acılarımızdan veya ağır sorunlardan bizi kurtarmak yerine daha çok içe çeker.
Acımızı yaşarken bir sorunumuz olduğunu kabul etmektense başkasını suçlamak daha kolayımıza gelir, sen bunu yapmasaydın ben bu durumda olmayacaktım gibi…
Çektiğiniz acıdan dolayı kimseyi suçlayamazsınız, kimse de sizi suçlayamaz. Acılar yaşanmalı ama bir süre sonra da bastırılmalıdır. Hayat devam ediyor, içinize atmadan hayata devam ederek bastırmalısınız.
Eğer hayata devam ederken duyguları bastırıyorsanız ve sadece bastırmakla yetiniyorsanız bir süre sonra farklı bir şekilde ortaya çıkacaktır, ya depresif bir durum, ya da başka bir hastalıkla…
Kimseye güçlü görünmek zorunda değilsiniz, yaşayın duygularınızı sonuna kadar, acılarda sevinçler gibi yaşanmalıdır. Ama her şeyi dengede tutmak adına dozunda yaşamak gerek…
Babam gideli beş ay bitti ve ben onu çok özlüyorum, eksikliğini fazlasıyla hissediyorum. Ama şu var ki babama yas tutarak hayatımı yaşayamam, bu şekilde düşünmem onu sevmediğimi göstermez. Benim bir hayatım var ve onu yaşamalıyım ve hele ki bu hayat bana ikinci defa verilmişse ve uzatmaları yaşıyorsam…

HER DALINDA BİR ŞİİR…

85 yaşında, iyi kötü bir yaşanmışlığı var. Olması gereken yerde ne doğmuş ne yaşamış. Ama kabullenmiş, isyan etmeden yaşayacaksın dedikleri hayatına devam etmiş. Bu arada kendini yetiştirmeyi ihmal etmemiş.
Sekiz kardeşin en büyüğü, baba çok erken bırakıp göçmüş bu dünyadan, kalmış anne ve kardeşleri ile…
Bakmış hepsine büyütmüş kardeşlerini kendi çocuğu gibi, küçük yaşlarda başlamış bardağın dolu tarafından bakmaya, ana olmadan analığın ne olduğunu öğrenmiş, kardeşlerinin hepsini evlendirmiş.
Sivrilmemiş, ama içinde barındırdığı duyguları başlangıçta kimseye söylemediği şiirlerine dökmüş, gençlik yıllarında başka isim altında şiirlerini gazetelerde dergilerde yayınlamışlar. Hep yazmış, yazdıkça dinlenmiş, huzur bulmuş, mutlu olmuş.
Yaşamak istediği hayatı, aşkı, kızgınlığını, hüznünü, acısını, mutluğunu, gözyaşlarını, içinde kopan bütün fırtınaları hep şiirlerinde yaşamış, şiirlerine yansıtmış.
Kardeşlerinden sonra evlenmiş, üç yavrusu olmuş, kendine biçilen hayatı yaşamış, yaşanmışlıklarını yazmış, dökmüş dizelerine, saklamış şiirlerini, onlarda olmuş çocukları, kardeşleri gibi çocukları gibi şiirleri de büyümüş içinde, artık sığmamış dev olmuş.
Çocuklar büyüdü, evlendi, torunlar derken yaşanmışlıklar arttı, çoğaldı. Meme kanseri oldu, yılmadı yaşamdan devam etti hayata, kanseri yendi. Annesini kaybetti, kardeş acısı gördü canı yandı. Ama hep bardağa dolu tarafından baktı, yaşadığı kendi hayatı olmasa da…
Hep okudu, öğrenmekten bıkmadı, başkalarının doğruları ile yaşadığı halde hep gülümsedi, sevdi yaşamı…
Şiirlerini sığdıramadı artık yüreğine paylaşmak istedi ve 80 yaşından sonra kitap çıkardı, sonra bir kitap daha ve üçüncü kitap da doğmak üzere…
Adı Ülker Barlas Beşe, yüreğindeki güzellik yüzüne yansımış nadir insanlardan, kendisi için yaptığı tek şey belki de hayatı boyunca yılmadan bıkmadan yazdığı şiirleri, arkasında bırakacağı en büyük en güzel miras…
Geçtiğimiz aylarda Ankara Gazi üniversitesi, Dil İlimleri Fakültesi, Güneydoğu kadın şairlerinin arasından Ülker Barlas Beşe’ yi tez konusu olarak seçti.
Üretmek için genç olmak gerekmiyor, benim halam hala ışıldıyor, çünkü üretiyor. Her dalından bir şiir doğuyor…

NEDEN…
Saklandığı çekmecede solan bir resim
Ağaçlara yazılan sevgili bir isim
Şimdi var mısın acaba nerelerdesin,

Bir bulut geçmişti ıslak güzel gözlerden
Narin ince kalbini kırdım mı bilmeden
Bakışların sitemkardı acaba neden

HAYATIMIZDA DÜZGÜN GİDENLER…

Yeni bir kitap okumaya başladım, kalıcı mutlulukla alakalı, yazarı bir sufi , biliyorsunuz sufiler kadar hayata olumlu bakan insan topluluğu yoktur ve sufi olmak o kadarda kolay değildir. Kitabın bir bölümünde hayatınızda düzgün giden her şeyi bir listede toplayın demiş. Bende yaptım ve fark ettim ki hayatımda gerçekten çoğu şey düzgün gidiyor.
İnsan psikolojisi hep hayatında olmayan şeyi ister durur ve bunun adına mutsuz olur, düşünsenize gün içerisinde kaç defa hayatınızda iyi giden şeyler için mutlu oluyor veya çevrenize anlatıyorsunuz.
Ana haber bültenleri dahil, gazeteler, internet gibi toplumsal haberleşme araçları bile sürekli olumsuz ve mutsuz haberleri vermeye odaklanmış gibi, işin kötü tarafı insanlar öyle bir duruma gelmiş ki olumsuzlukları olumlu hale getirmek için çaba göstermeye bile dermanımız kalmamış sanki…
Yine bir yazımda bahsettiğim gibi mutlu veya mutsuz olmak insanın elinde, eğer hayatınızda düzgün gitmeyen şeylere takılıp yaşarsanız hayatınızı hep olumsuzluklar ve gülmeyen bir yüze sahip olarak yaşarsınız. Fakat hayatınızdaki düzgün gidenleri düşündüğünüzde ne kadar çok şeye sahip olduğunuzu görüp daha çok mutlu olmak için sebebler bulacaksınız. İşin en güzel tarafı da bunu yaptıkça güzelliklerin daha çok farkına varmanız ve her geçen gün düzgün gidenler listenizin büyümesi… ayrıca gün geçtikçe düzgün gitmeyenlerin hayatınızın ne kadar az kısmını kapladığını fark etmeniz olacak.
Düşünsenize sağlıklısınız, nefes alabiliyor, yürüyebiliyorsunuz en basiti bunlar için bile her gün teşekkür etmemiz gerekmez mi, mutlu olmamız gerekmez mi, sevdiğiniz insanı görmek, onun gözlerine bakabilmek en büyük mutluluk değil mi, elimizde olan kıymetlerin değerini bilmek varken neden hep olmayanlara takılıyoruz, neden hep olmayanlar için şikayet ediyoruz. İnanın bana elinizde olanları düşündükçe göreceksiniz hayatınızda olumsuz, düzgün gitmeyen şeyler her geçen gün azalacak ve sizi rahatsız etmeyecek.
Her gün şükredin, en başta düşünebildiğiniz için, nefes alabildiğiniz için…

HANGİSİ DAHA KOLAY…

Bir arkadaşınız sizi üzecek bir şey yaptı, tacize uğradınız, üzerinize iftira attılar, arabanıza çarptılar, kapkaçla eşyanız çalındı, annenizden azar işittiniz, eşinizden dayak yediniz,evinize hırsız girdi, eşiniz sizi aldattı vs…
Affetmeniz ne kadar sürer? Yoksa aman be oldu bir kere deyip üzerinde durmazmısınız?
İnsan hayatında kimi daha kolay affedebiliyor veya yaptığı hatalara hep geçerli bir kılıf bulabiliyor, düşündünüz mü?
Aynaya baktığınızda gördüğünüz şahsı, evet kendinizi… en kolay affettiğiniz insan, siz! Her şeyi yapın her kötülüğü, vicdan bir süre sonra alışıyor ve affetme duygusu kendiniz için çok iyi çalışıyor. Yapılan her kötülüğe, her hataya bir kılıf hazır zaten…
Aslında tam tersi olmalı değil mi, başkalarını zor affetmektense kendimizle savaşımız olmalı, ama zamanımızda bencillik hat safhada olduğu için kendini çok kolay affedebiliyor. Bize yapılan bir hatayı biz başkasına yaptığımızda hemen geçerli bir sebep bularak kendimizi rahatlatıyor ve arkamıza bakmadan gidebiliyoruz.
Bu kadar kolay olmamalı, vicdan daha fazla mesai yapmalı ve hatalar daha aza inmeli…
Özellikle çocuklarımıza bunu aşılamalıyız ki, kaybolmak üzere olan değer yargılarına sahip çıkarak canlandırsınlar. İnsan hatalardan ve kötülüklerden nasıl başkasını zor affedebiliyorsa kendine de aynı muameleyi yapmalıdır.
Lütfen kendinizi bu kadar kolay affetmeyin, hatta hatalı olduğunuz bir şey için kendinize ceza verin, nefsinizi terbiye edin. Kendinizi ne kadar zor affederseniz, başkalarına da o kadar hata yapma şansınız azalmış olacak, kendinize ürettiğiniz geçerli sebepleri başkaları içinde üretin, yüreğinizi yumuşatın,
İşte o zaman eşitlik var olur, o zaman değerler kaybolmaz, o zaman hatalar ve kötülükler en aza iner, o zaman gülümseyen insan sayısı git gide artar, o zaman bencillik olmaz ve o zaman insanlar empati kurmayı öğrenir, yalansız dolansız bir dünya adına…

ESKİDENDİ ESKİDEN….

Hayriye teyze 70, Mahmut amca 76 yaşındaydı. 40 yıldır evlilerdi ve çocukları olmamıştı. Çocuklarının olmayacağını anlayan aileleri onların ayrılması için çok baskı yapmışlar ama onlar buna izin vermemişlerdi.

40 yıla rağmen aralarındaki sevgi ve saygı bitmemiş, aksine daha da çoğaltıp büyütmüşlerdi. Her akşamüstü yürüyüşe çıkarlardı, Hayriye teyzenin elini hiç bırakmazdı Mahmut amca, hala aynı aşkla severdi, Hayriye teyzede ona çocuğu gibi bakmıştı 40 yıl boyunca, gözleri birbirlerine baktığında sanki ilk defa bakıyor gibi hayranlıkla, ışıltıyla bakardı.

Hayriye teyze öldü, Mahmut amcada onunla öldü, o gittikten sonra konuşmadı kimseyle, çıkmadı yürüyüşlere, gözlerindeki o ışıltı kayboldu. Çok sürmedi Mahmut amcada gitti.
Bembeyaz saçları vardı, masmavi gözleri, pencere kenarında otururdu, çok yaşlıydı ama aklı yerinde ve asaletinden hiçbir şey kaybetmemişti. Ben ufaktım o zamanlar, bayram geldiğinde o mavi gözleri görmeye gitmek beni heyecanlandırırdı.
Mendilli nine derdik ona, gerçek adını hala hatırlamam, bilmemde, ama mendillerini ve mavi gözlerini hiç unutmam. O mendillerin arasında bize sevgisini de sunardı.

Hayriye teyze ve Mahmut amca gibi aşkla yaşamış, mendilli nine gibi bayramlarda sevgisini mendillere sarıp sarmalayarak dağıtan insanların hayatlarını, geçmişlerini barındıran bir birim olmalı, bu insanlar öldüğünde resimleri, hikayeleri bu birime verilmeli ve müzeler açılmalı onlarda geleceğe bu şekilde taşınmalılar.

Her şeyi o kadar çabuk ve kolay tüketiyoruz ki, çocuklarımıza bırakacak bir şeyimiz kalmadı.
Aile görgüsü, sevgi ve saygı en büyük servet bir insan için, ama maalesef bu serveti bir diğer kuşağa taşımak bu zamanda çok zor oldu.
Eski aşklar, eski bayramlar, eski insanlar, eskileri her zaman aradık, anarken hep iç geçirdik, keşkeleri çok yaşadık. Eskilerin yerine yenileri konmadığı içinde daha çok can yandı, canı yananda bu değerlerin ne olduğunu bilen insanlardı.

Uzun zaman önce üretmeyi bırakmış, sadece ve sadece tüketimle haşır neşir olmuş bir toplum olarak, ne yaşanan aşkların kıymeti var, ne bayramlarımızın kıymeti var, ne dostlukların kıymeti…

Niye yaşadığını bilmeyen, ortalıkta öylesine dolaşan insanlar topluluğu olmuşuz, bir bayram daha geçti, birbirimize ne kattık, kimleri hatırladık, kimleri ne kadar mutlu ettik?

DÜŞLERİNİZE ve HAYALLERİNİZE NE OLDU?

İnsan geriye bakıp düşündüğünde ister istemez bir ah çeker, nerde o günler diye, gerçekten nerde o günler, bilen var mı?
O günler hala içinizde ve sadece düğmeye basılmayı bekliyor. On yedi yaşından önce yaşananlar veya yapılanlar neden otuzlu veya kırklı yaşlarda da yapılmasın, neden aman ne derler düşüncesine saplanıp yaşanılsın. Bırakın ne derlerse desinler. Kırk yaşında bir kadının bisiklet sürmesi, sabahları yürüyüşe çıkması kadar doğal, otuzlu yaşlarında bir erkeğin paten kayması halı sahada top oynaması kadar doğal…
Toplumda yer edinmek adına belki de çok sevdiğimiz eylemlerden vazgeçiyoruz. Aramızda yaratıcılığı ile hayal dünyasında gezinebilecek, doğallığı ile sevgisini saçabilecek, özgüveni sayesinde çok güzel işler başarabilecek o kadar çok insan var ki… Fakat toplumda aman ne derler olgusu yüzünden, gelenek ve göreneklere bağlı kalmak adına yapmak istediğimiz ve aslında bu yapmak istediklerimiz son derece çocukça bile olsa yapamadığımız düşlerimiz, hayallerimiz akılımızın bir köşesinde sıkışıp kalıyor.
Kendinize izin verin, bırakın gençlik yaşlarınız arada sırada olsa dışarıya çıksın, bisiklete binin, parklarda yaprakların üzerine kendinizi bırakın, çimlerde yatın, uçurtma uçurun, pul biriktirin, en aptal şeylerin koleksiyonunu yapın. Bırakın ruhunuz nefes alsın, mutlu olmasına içinizdeki huzurun tekrar yenilenmesine izin verin. Sakın aman benden geçti diye düşünmeyin, yaşadığınız zaman size boşa harcayın diye verilmedi ve bu zamanı en verimli şekilde kullanmak için ruhunuzla vakit geçirmeniz gerek…
Aslında hiç birimizin fazla zamanı yok…

ÇUVALDIZ MI İĞNE Mİ…

Geçenlerde bir arkadaşım aradı, ağlıyordu. Eşinin onu aldattığını söyledi, peki neden yapmış bunu dediğimde eşini suçladı, peki bu işte senin payın ne diye sorduğumda ya anlamadığından ya da işine gelmediğinden sustu. Bu aldatma olayında sadece aldatan mı suçlu, aldatılanın hiç payı yok mu, acaba ben neyi eksik yaptım diye sormalı değil mi aldatılan…
Çocuğum sınıfta kalacak, çok kızdım. Peki ben sınıfta kalmaması için ne yaptım, onunla ne kadar ilgilendim, yapacaklarımı yaptıktan sonra ona gereken cezayı vermem gerekmez mi?
Eve hırsız girdi, ben hırsız için gerekli önlemleri almış mıydım acaba?( Gerçi hep hırsız eve girdikten sonra önlem alınır ya)
Etrafımdaki insanların bana hata yapmamalarını, zarar vermemelerini önlemek adına ben hayatımda yapmam gerekenlerin ne kadarını yapıyorum? Eşime ne kadar eşim, çocuğuma ne kadar anne veya babayım, evimin bütün güvenlik önlemlerini aldım mı?
Bu hayatı yaşarken aslında düşünmemiz gereken o kadar çok konu var ki, evet belki çok zor bu kadar şeye yetişmek, fakat yaşantımız boyunca iyi bir insan olmak adına, bütün vazifelerimizi tam anlamıyla yapmak adına, başkalarının yapacağı ve bizimde ortak olabileceğimiz hataların, verilebilecek zararların da önüne geçmemiz gerekir.
Önlemlerimizi almadan başkalarını suçlamak, en abes ve en acımasız olanı, bize yapılan her ne olursa olsun onda bizimde payımız vardır mutlaka, kimse sütten ak kaşık değildir.
Karşımızdaki insanı suçlamak bu kadar kolay olmamalı, yapana değil yaptırana bakacaksın, derler.
İnsan hesaplaşmasını kendi ile yapmalı ama kendini kandırmadan, daha sonra hata işlediğini düşündüğü kişiye dönmeli…
İç hesaplaşma başkası ile hesaplaşmaktan daha zordur, gerçekten suçlu olduğumuzu bilsek de üzerini kapama gibi bir maharetimiz vardır, hangisi daha kolay yazımda buna değinmiştim.
Biz yapmamız gerekenleri ertelemeden yaparsak, zaten çevremizde yanlışlar, hatalar, verilmek istenen zararlarda en aza inecektir. Çuvaldızı kendinize batırın, iğneyi başkasına…

DOSTLUK BU KADAR UCUZ DEĞİL…

Facebookda lise arkadaşımı buldum, ya nasıl özlemişim konuşacak o kadar çok şey birikmiş ki, msn adreslerimizi verdik hemen birbirimize ve her akşam chatleşiyoruz.
Akşam arkadaşlar mynet’te toplanıp okey dönüyoruz, aradaki bağları koparmamış oluyoruz dertleşiyoruz da bu bahane ile…
Bütün akşam bilgisayar başında sinir oluyorum artık ya, ne benimle konuşuyor ne çocuklarla ilgileniyor. Bende ona nispet ediyorum tv seyrediyorum, çocuklar odalarında, onlarda bilgisayar başında, aman geçip gidiyor hayat işte…
Hayat bu kadar ucuz mu, bu kadar basit mi, arka sokakta oturan lise arkadaşını göremeyecek kadar kör mü yaşıyoruz veya okey grubumuzu neden evimize davet etmiyoruz?
Ailemizle ilişkilerimizi bu derece yozlaştırmalı, koparmalı mıyız? Çocuklarımıza ne veriyoruz bu şekilde yaşayarak, çocukları bırakın kendimize ne katıyoruz bilgisayarın başında oturarak veya televizyonun…
Artık beşeri münasebetlerimiz internet üzerinden gerçekleşiyor, yüzünü bile görmediğimiz biri en iyi arkadaşımız olabiliyor bir anda veya dert ortağımız, anlamıyorum.
Dostluklar, arkadaşlıklar bu kadar ucuz olmamalı, dost insan hayatı boyunca bir veya iki tane olur. Daha fazlası dost olmaz ama bu zamanda herkes dost, arkadaşlıklar bu kadar kolay kurulmamalı, tanımadığın birine nasıl hemen arkadaşım der derdini anlatırsın.
Geçtiğimiz kurban bayramında evimin telefonu çaldı, annem beni aradıklarını söyledi. Karşımdaki sesi önce tanıyamadım fakat ismini söylediğinde çok mutlu oldum. Ortaokuldan bir arkadaşım, ağır bir hastalık geçirdiğimi duyup aramış beni, telefonu kapadıktan sonra hem kendime hem arkadaşıma kızdım. Neden bu kadar yıl bekledik görüşmek için, benim hasta mı olmam gerekiyordu.
Dost olan kişi siz ağladığınızda ağlar, en kötü günde yanınızdadır, karşılık görmeden sever sizi, ekmeğinin yarısını çıkarı olmadan verir, hasta olduğunuzda yanınızdan ayrılmaz, sizin en kötü halinizden bile rahatsız olmaz.
Arkadaş ise size arka çıkandır hayatta, hep birlikte hareket eder ve dostluk yolunda ilerler.
İşte bu değerler internette bulunmaz, eski dostluklar da internette korunmaz, göz teması önemlidir ilişkilerde, dokunmak önemlidir, karşınızdakini hissetmelisiniz.Başka şehirlerde veya ülkelerde yaşayan dostlarımız, arkadaşlarımız ile iletişim kurmak adına internet bulunmaz bir hediye, fakat arka sokağımızda oturan arkadaşımız için değil. Kapısını çalıp karşılıklı gözlerinin içine baka baka dertleşmek varken, gülmek varken neden bir cam parçası arkadaşımızla aramıza girsin

BULAŞICI DEĞİL…

E adında bir genç kız 25-30 yaşlarında, lösemi hastası 4 defa kemoterapi almış, tedavisi Ankara’da yapılmış. Doktorları ilik nakline karar vermiş, dört kardeşten sadece ablasının iliği yüzde yüz uymuş. Bütün işlemler başlatılmış, yatış işlemleri, hastane odasının hazırlığı derken tam hastaneye yatacağı sırada ablası iliğini vermekten vazgeçmiş.

Sebep çok komik, çok basit, çok cahilce ve çok vahim… Kardeşimde bulunan kanserin bana bulaşmasından korkuyorum, evet sebep bu, güler misin ağlar mısın?

E ve doktorları ne yapacaklarını şaşırmış, bu kadar inanılmaz bir neden yüzünden nakil işlemleri durdurulmuş. Abla ile doktorlar konuşmuş fakat ikna etmek mümkün değil, nuh diyor peygamber demiyor. Kök hücre naklini düşünüyorlar ama o da E’ ye uymuyordu. En sonunda E’ ye son bir baskılayıcı kemoterapi verilip evine gönderiliyor.
E ablasından hayatını istiyor, ama ablasının cahilce düşüncesi yüzünden belki de E yaşam kalitesini yükseltemeyecek ve ölecek.

Ben lösemiye yakalandığımı öğrendiğimde ilk yaptığım şey neyle karşı karşıya olduğumu öğrenmek oldu, araştırmaya başladım. Benimle birlikte iki kardeşim ve ailemde bulunan diğer fertlerde araştırdı.

Kardeşlerim gözleri kapalı doku testi yaptırdı ve benimle uyumlu olsaydı kesinlikle ikisi de hiç tereddüt etmeden bana iliklerini verirdi.

Kanserin hiçbir türü bulaşıcı değildir. Genetik olabilir veya dış etkilerden kaynaklanabilir. Hangisinden kaynaklandığı da testlerle ortaya çıkmaktadır, eğer genetik ise etkilenebilecek en yakınlar(hastanın varsa çocukları ve kardeşleri) gözetim altında olurlar. En az altı ayda bir kan testi yaptırmak zorundadırlar. Fakat dış etkilerden kaynaklanan bir durum varsa ortada bu kadar sık kontrole bile gerek yoktur.

Kanser vücudumuzdaki hücrelerin normal çoğalması sırasında, bu hücrelerin farklı şekilde üremesinden kaynaklanır, yani bulaşıcı özelliği yoktur.
E yaşıyor mu bilmiyorum, ama şunu biliyorum ki kan kanserinde alınan kemoterapiler hayat kurtarmaz sadece ilik nakli için vücuttaki kanserin geçici olarak yok olmasını sağlar, bir çeşit ön hazırlıktır. Hastanın yaşam standartını yükseltmez, sürekli hastane ile iç içe yaşamak zorundadır. Fakat ilik nakli olan hasta, tıpkı hasta olmazdan önceki hayatı nasıl ise o şekilde yaşayacaktır. Bu yüzden lütfen size ihtiyacı olan böyle bir yakınınız varsa verin ona hayatını yaşasın. Merak etmeyin kanser bulaşıcı değildir, kaderdir, şansızlıktır, ama bulaşıcı değildir.

BİLMEK YA DA BİLMEMEK…

Hangisi daha kolay veya doğru diye düşündüm dün akşam, her şeyi bilmek bize ne kazandırıyor veya hiçbir şey bilmemek…

Boş bardakla dolu bardak gibi sanırım, boş bardak içi dolu olmadığı için pek bir şey ifade etmez ama dolu bardakta dozunda doldurulmazsa taşar etrafı kirletir.
Peki, insan bir konu hakkında ne kadar bilmeli veya bilmemeli, gerektiği kadar der olduğunuzu duyar gibiyim. Gerektiği kadar neye endeksli, bize gerekli olanını nasıl anlayıp tespit edebiliriz, çok zor değil mi?

Bir konuda her şeyi bilen insan olmak gerçekten çok zor, bu sorumluluğu kaldırabilmek, bu arada sizden beklenen anlayışı göstermek, sen yaparsın, sen güçlüsün gazları ile bildiklerinizi ağırda olsa taşımak ne için kim için, çıkarınız ne…
Biraz boş vermekle alakalı sanırım, üç maymunu oynayarak bardağın taşmasını engellemek, ağlamak yerine yapmacık da olsa gülen yüz maskesini takarak dolaşmak, kısacası rol yapmak, ama bu da kendini kandırmak olmuyor mu?

Her şeyi bileceksin ama bilmiyor gibi davranacaksın, siyah ve beyazdan başka renklerde var, hayatında grilerinde olacak, olmak veya olmamanın yanında olabilirde olacak…
Yıllar boyu tek bir düşünce gücü ile yaşamaya alışmış insanoğlu artık yeni oluşmaya ve dünya’da yer etmeye başlayan diğer düşünce gücü ile de yaşamaya başlamıştır. Aristo mantığı ilk ve tek mantık, tek düşünce gücü, yeni kardeşi ise kuantum mantığı, Aristo mantığına yeni rakip, ne kadar başarılı tartışılır.

Aristo mantığı düz mantıktır, ya hep ya hiçtir, başka bir alternatif yoktur ve olamaz da, bir şeyi ya görürsün ya da görmezsin, görüp de görmezlikten gelmek diye bir şey yoktur. Bu düşünce şeklinin yumuşak hiçbir tarafı yoktur, katıdır. Bu düşünce gücünü ilke edinmiş insan başka bir alternatif ortaya çıktığında dengesini bozar.

Kuantum mantığı ise, hayatta sadece siyah ve beyazın olmadığını arada grilerinde olduğunu savunur. Esnektir, yaşama daha gülümseyerek bakabilir insan, Aristo mantığını ilke edinmiş kişiler için kuantum mantığı kendini kandırmak olarak algılanabilir. Bu düşünce gücünü ilke edinmek zordur, ama kullanmaya başlandığı zaman kişi kendine daha az zarar vermeye başlayacaktır.

Düşünceleri terbiye etmek kolay değil, eğer Aristo mantığına bağlı yaşarsanız kendinizi korumuş, etrafınızdaki olanları ya kabul eder ya da etmeyerek çeker gidersiniz. Kuantum mantığı ile düşünür ve ilke edinirseniz çok sabırlı olmalı ve gerçekten görme, duyma ve konuşma da dikkatli olmalısınız. Kim ve ne adına, sevdikleriniz incinmesin diye, onlar mutlu oldu diye sizde mutlu olasınız diye, bardak taşıp bir yerleri kirletmesin diye, grilerle yaşamayı öğrenmeniz gerekiyor.

Hayatımızda hep yapmamız gereken ve en zor olanda bu işte, bardağı her zaman yarı dolu tutmalı, her zaman dolu tarafından bakmalıyız. Güçlü kişilikler bunu becerebilir, güçsüzlerde eziklikleri ile yaşamaya devam ederler.
İnsanlık var olduğundan bu yana ya hep ya da hiçle yaşamış, olabilir alternatifini gelişmeye başladıktan sonra kabul eder olmuştur. İki düşünce gücünü de inkar edemeyiz ve hayatımızda ikisinin de yeri vardır, önemli olan ikisini de yerinde ve zamanında kullanabilmek…

BEN KÜLLERİMDEN TEKRAR VAR OLDUM…

Ne kadar biliyoruz yaşadığımız hayatın kıymetini, kaçımız hakkını vere vere yaşıyoruz? Yarın bitecek gibi ama bin yıl sürecek gibi yaşamalı hayatı, yapabilsem, yapabilsek…
18.4.2008 hayatımın değiştiği gün, çağımızın hastalığı kan kanseri ile tanıştığım gün… O güne kadar hiç ölmeyecek gibi yaşadığımı fark ettim. Aynı zamanda yaşadığımın farkında olmadan yaşadığımın, bu en kötüsü işte, yaşadığının farkında olmadan yaşamak…

Kanser olduğumu öğrendiğimde ilk düşündüğüm şuydu, ne kadar yaşamak istiyorum evet bu çok önemliydi, ne kadar yaşamak istediğim, öylesine değil gerçekten yaşamak sonuna kadar zamana acımadan tadına vara vara, kararım yaşamaktan yana oldu. Doktorlarım bu hastalıkta moralin çok önemli olduğunu anlattı bana, aynaya baktığında gördüğün o yüz canın yansa da hep gülmek zorunda, ne kendini üzeceksin, ne de çevrendeki insanları, senin dallarına tutunup dik durmaya çalışanlara karşı hiç eğilmemen gerek…

Hastalığımdan korkmadım, o benden korksun dedim hep ve dediğimde oldu. Sürekli araştırdım, düşmanımı çok iyi tanımam gerekiyordu ve epey bilgi sahibi oldum. Hep hastalığımdan bahsettim ve adını söylemekten çekinmedim, hastalığımla yaşamayı öğrendim, onunla oynadım ve ben kazandım.

Çok kolay olmadı bu zaferi kazanmak ama başardım. Hayat çok kolay değil, uzunda değil ama biz insanlar hayatın uzun olduğunu düşünerek yaşıyoruz. Değil işte hayat çok kısa 39 yaşındayım ve 7 aydır yaşadıklarım bana hayatın çok kısa ve yaşamaya değer olduğunu öğretti, tadına vara vara, zamana acımadan, hayaller kurup peşinden giderek yaşamak, yaşamak sadece yaşamak zorda olsa yaşamak ve gülümsemek sanki hayata sen zor olsan da ben seni çok seviyorum ve seni sonuna kadar inadına yaşayacağım dercesine yaşamak…

Üzüldüğüm ama bir yandan da sevindiğim tek nokta, kan kanseri olduktan sonra bunları öğrenmiş olmam, yaşamın ne kadar kısa ve güzel olduğunu…

Siz yapmayın bunu ve lütfen her an hayat son bulacakmış gibi yaşayın, bugünü yaşayın yarın olmayacakmış gibi, düşünün ama düşünmeden yaşayın.

Bir dostum söylemişti bunu bana, sen küllerinden var oldun… Evet, ben küllerimden tekrar var oldum.

ATATÜRK ve BABAM

Gaziantep’ li olanlar iyi bilir, Gaziantep CHP’nin kalesiydi bir zamanlar, özellikle eski aileler bu partiden başkasına oy vermezlerdi. Her şeyin değiştiği gibi bu da zamanla değişti. Göçler yüzünden özellikle geçiş noktası olan bütün şehirlerde her şey başkalaşıyor, başkalaşmaya da devam ediyor.

Gaziantep’te ilk şapkayı takanlardan biri benim babaannemdir. Büyük amcam belediye’de yıllarca reis muavinliği yapmış demokrat bir insandı, sevgili babam, canım babam son derece demokrat bir insandı. Halalarım o zaman üniversite ayarında olan enüstü mezunuydu ve çeşitli sporlarla uğraşmış uygar insanlardır.En büyük halam yaklaşık 86 yaşında ve 2 yıl önce bir şiir kitabı çıkarttı, hala Ankara’da yerel bir gazeteye köşe yazıları yazıyor.
Bu kadar uygar ve kültürlü bir aileye sahip olduğum için kendimi çok ama çok şanslı hissediyorum. Benim babam 1938 yılında doğmuş bir Atatürk çocuğudur. Babası kendi 3 yaşındayken sirozdan ölmüş, babama uzun süre söylememişler ve babacığım gelecek diye beklemiş babasını…

Babaannem 8 çocukla dul kalınca, onların eğitimi ve hayata hazırlanmaları ile tek başına ilgilenmiş, çok zor günler yaşamışlar. Ama babaannem hiç eğilmemiş ve zorlukların karşısında hep dik durmuş. Kızları da dahil bütün çocuklarını okutmuş. Babam hukuk fakültesi 3.sınıfa kadar okumuş ve okulu bırakıp Gaziantep’e dönüp Akbank’ta memur olarak işe başlamış ve annemle bankada tanışıp evlenmişler. Sonra çocuklar ben ve iki kardeşim, kocaman bir kırk yıl geçmiş,bu 30 eylül’de babam gözlerini kapadı hayata…
Babam kimseye zarar vermeden yaşadı hayatı boyunca, can yakmadı, haram yemedi, riyakar olmadı, bencillik nedir bilmedi, dürüst olmaktan şaşmadı, kimseyi kullanmadı. Çok sevildi, güldü, güldürdü, öğretti, okudu sürekli, yardım etti, üretti, sanatla uğraştı, ilkelerinden ayrılmadı, dostlarına ihanet etmedi, kendinden küçüklere bile yerini verdi, karşılarken ayağa kalktı, el etek öpmedi, eğilmedi, onurundan şerefinden ödün vermedi ve hep Atatürkçü oldu.
Sokaklardan topladığı taşlarla Atatürk resimleri yaptı, sergiler açtı, maalesef arkasında bu sanatı yapacak bir mirasçı bırakamadı.
Evet, babam kendinden başka kimseye zarar vermeden yaşadı,45 yıl her akşam rakısını içti, günde 3 paket sigara bitirdi, gece hayatından vazgeçmedi, en sonunda kanser oldu, çok acılar çekerek gitti, ama ne ailesini üzdü, ne de dostlarını…
Benzetmek ne kadar doğru olur bilmiyorum ama tıpkı babam gibi Atatürk’te kendinden başkasına zarar vermeden yaşadı, hep milletini düşündü. Ülkemi daha fazla nasıl ileriye götürsem diye hayatını feda etti .

Bazı insanlar kendini düşünmeden yaşar, etrafını göz ardı etmezler, benmerkezcilik günümüzün hastalığı, eski insanlara bakıyorum da kendi merkezlerinden çok başkalarının merkezlerinde gezmek mutlu ediyor onları…

Can Dündar , Mustafa filmini yaparken sanırım en çok da buna değinmek istedi, Atatürk kendini düşünmeden yaşadı.Çünkü düşünmesi gereken kocaman bir ülke vardı, bugünkü akıllarla düşünüldüğünde çoğu insan Atatürk’ün kötü yönleri ile yansıtıldığını düşünecektir çünkü benmerkezci akıl çok, ama o zamanın akılları ile düşünebilseydik sanırım Can Dündar’ı ayakta alkışlardık…

BEN AKIN BARLAS’IN KIZI OLMAKTAN HEP GURUR DUYDUM, BEN ATATÜRK’ÜN BİZE VERDİĞİ BU ÜLKEDE DOĞMAKTAN VE YAŞAMAKTAN HEP GURUR DUYDUM… NUR İÇİNDE YATIN..

Fatma Barlas...

AKVARYUM ile DENİZ…

Geçenlerde bir arkadaşım bana “bir balık olsaydın denizde mi yaşamak isterdin yoksa akvaryumda mı ?” dedi, kısa bir süre düşündüm ve deniz diye cevap verdim.
Yaşam bize verilen tek şans, neden bu şansı akvaryum gibi dört tarafı kapalı ve nerde ne olduğunu bildiğimiz, içinde bulunan otlardan farkım olmadan yaşayayım, her gün aynı balık yüzleri göreceğim.

Ama kocaman denizde yaşayan bir balık olsam, benim için o kadar çok heyecan, o kadar çok alternatif olacak ki, her sabah acaba bugün ne yaşayacağım neler gelecek başıma diye düşünebileceğim, yaşarken öğreneceğim.
İnsan balık olma dışına çıkıp bu düşünceyi kendi yaşantısı için kafasında canlandırdığında, aslında yaşamlar çok farklı değil, akvaryumlarda yaşayan insanlar ve kocaman denizlerde yaşayan insanlar…

Akvaryumda yaşamayı seçen insanlar kendilerine güvenlerini kaybetmişlerdir, korkak olurlar, çok katıdırlar, başlarına bir iş gelmesinden hep çekinirler, çalışmaktan kaçmazlar ama kendilerini geliştirmekten çekinirler, çalışma hayatında risk alamazlar, o yüzden de büyüme gibi bir hayalleri olmaz. Zaten hayal kurmaktan da korkarlar. Diğer insanlarla ilişkileri de çok sağlıklı olmaz, çünkü sabit fikirli olurlar, esnek değillerdir, yaşamın ne olduğunu bilmeden o sihri keşfedemeden göçer giderler.

Denizde yaşamayı seçen insanlar ise, kendileri ile barışık, güven dolu insanlardır. Hayatta her şeyin olabileceğini düşünürler. Esnektirler, yaşama daha güler yüzle bakarlar ve heyecanı severler. Çalışmaktan kaçmazlar, çalışma hayatında riske atılmaktan korkmazlar, sonu kötü olsa bile güvenlerini kaybetmez yola devam ederler. Diğer insanlarla yaşamayı bilirler ve onların haklarına tecavüz etmezler. Kısacası yaşamın ne olduğunu bilerek yaşar tadını çıkarırlar.
Denizde yaşamak çok kolay değildir, büyük balıklar tarafından yok edilme ihtimali vardır. Fakat şu var ki insan dört duvar arasında kapalı bir yerde yaşadığı sürece kendini ne geliştirebilir, ne de yaşadığı hayattan zevk alabilir. Denizde yaşamayı tercih eden bir insanı akvaryuma koyduğunuz zaman yok olur yaşayamaz, tıpkı akvaryumda yaşamayı seçmiş insan gibi, o da denizdeki büyük balıklara çabucak yem olur.

Yaşamda tercihlerinizi yaparken kendinize olan güvenizi çok iyi ölçüp tartmanız gerekiyor, eğer kendinizle ilgili en ufak bir kuşkunuz varsa denize açılmayı biraz daha ertelemeniz gerekiyor, yoksa büyük balıklar sizi ham yapar.

Fatma Barlas....