SEVGİ...

Geçenlerde bir sitede şöyle bir söz vardı,"sevgi, muhtaç olana değil, hak edene verilir".
Vermeden kim alabilmiş ki bu sözü bu kadar net yazabiliyorlar anlayamadım. Sevgi hak edilmez kazanılır ve herkese verilir. Çocuklarımızı düşünün doğdukları andan itibaren sevmeye hatta ana rahmine düştüğü günden başlarız sevmeye, onlara bizim sevgimizi hak etmeleri için zaman mı vermemiz gerek veya kafamıza yatmayan bir haraketlerinde hayatımızdan çıkartmalı mıyız? Ya da evlerimizde beslediğimiz hayvanları düşünün, bu hayvanlardan neyi hak etmelerini bekleye biliriz?
Sevgi evrensel dildir, sevgi karşılık beklemeden verilen bir duygudur, sevgi insanlar ve diğer canlılar arasında hak gözetmeden yaşanır, sevgi sadece bu dünyada işimize yarar.
Ancak bencil insanların güya sevgilerini yüceltmek adına kullandığı bir cümle olabilir, halbuki karşılıksız verilen sevgi en yüce sevgidir. Çocuklarımıza ve hayvanlarımıza verdiğimiz sevginin karşılığını hiç almayı düşünür müyüz?
Sevgi sadece aşık olduğumuz insana karşı hissedilen bir duygu değildir ve böyle yorumlanması da yanlıştır. Aşık olduğumuz insana bile sevgimizi vermeden alamayız, hepimizin sevilmeye, sevmeye ihtiyacı vardır ama önce vermeyi bilmeliyiz.
Bırakın bu aptalca sözleri, Mevlana gibi bir insana sahibiz, gönül gözü açılmış nadir kişilerden, kullanacaksanız onun sözlerini kullanın, örnek alacaksanız Mevlana'yı örnek alın, alın ki sevmek nasıl olur öğrenin.

ARI'LAR GİBİ YAŞAMAK...

Hiç düşündünüz mü arıların nasıl yaşadığını ve ne kadar üretken canlılar olduğunu, yaşadıkları zaman içerisinde neye ne kadar zarar verdiklerini…
Birlik içinde yaşamayı ve birbirlerine zarar vermeden sadece kendilerine bahşedilen görevi yerine getirmekten başka yaptıkları yok aslında, birlikte üretir, birlikte hareket ederler. En güzel tarafı da birlik içinde oldukları için hep kazanırlar.
Hani klişe bir söz vardır” birlikten güç doğar” biz insanlar neden yapamıyoruz, neden hep ben diyoruz? Sanırım yapacağımız işten çok kendi kazancımızla uğraşmaktan, ortaya çıkacak değerin mahiyetinden çok iş bitiminde alacağımız kişisel takdirleri düşünmekten, birlikte çalıştığımız insanların işleri ile yaptıkları ile daha çok uğraşmaktan, hırslarımıza gem vuramamaktan, bencillikten vs…
Dünya ‘da algılama yeteneği sadece insanlarda var, ama nedense hep sahip olamadıklarımızı algılamaya programlanmış gibi çalışıyor. Mevlana çevresindekilere şu soruyu sormuş,” siyah bir noktası olan kocaman bir beyaz elbiseye baktığınızda ne görürsünüz?” …
Okurken hayal edebiliyorsanız eminim ki gördüğünüz ilk şey o küçücük siyah noktadır. O kadar odaklanmışız ki sahip olamadıklarımızı hayal etmeye, onlar için yaşamaya…

ŞİMDİ ÇILGIN OLMA ZAMANI…

Yıllar önce Gaziantep’te çok fazla kar yağmıştı, en sevdiğim şeylerden biridir karda yürüyüş yapmak… Ama en sevdiğim şeylerden biri de yağan kar’ın ağzıma dolmasıdır. Şemsiyem yoktu ve yürürken ağzımı açtım yağan karın ağzıma dolmasını sağladım, acayip zevk alırken karşıdan gelen bir kadınla kafa kafaya toslaştık. Bana o kadar tuhaf baktı ki ve ben sadece gülümsemekle yetindim. Yaptığımdan utanmadığımı fark ettim o an, ama çevredeki insanların bakışları benim yerime utandıklarını gösteriyordu.

Her zaman etrafımızdaki insanların bizim için ne diyeceğini düşünerek yaşıyoruz ve hayatın bize verdiği nimetlerinden faydalanmadan veya içimizdeki keşkeleri büyüterek yaşamayı daha kolay görüyoruz. Halbuki yaşantımızda biraz çılgınlık, biraz aptallık olmalı diye düşünüyorum.
Hiç hayatınızda başkalarına aptalca gelecek bir şey yaptınız mı? Peki yaptığınızda ne hissettiniz? Şunu çok iyi biliyorum ki toplum olarak her zaman başkalarının bizim için düşündükleri, bizim kendimiz için düşündüklerimizden önemli olmuştur. Çünkü bize çocukluğumuzdan itibaren hep başkaları için yaşamak öğretilmiştir.
Etrafımızda bir insan aptalca bir şey yaptığında içimizden geçen aslında keşkedir, çünkü iç duygularımız kendi yapamadıklarımızı başkalarının yaptığını gördüğünde ya kıskanır, ya da imrenerek bakar ki aslında bu iki duygu da aynı kapıya çıkar.
Kendinizle yapacağınız çılgınlıklar belki de şimdiye kadar keşfedemediğiniz bir yönünüzü ortaya çıkaracaktır. Neden kendinize kısıtlama getiriyor ve bir şeylerin kendiliğinden olmasını bekliyorsunuz, bence hiç bir şey için zamanımız yok, içinizden çılgınlık yapmak geçiyorsa harekete geçmenin tam zamanı, sizi tutan ne, bırakın rezil olma duygusunu, korkularınızı bırakın koyun bir tarafa ve başlayın bir yerlerden…
Hiç sonbaharda parklarda öbek öbek toplanan yaprakların üzerine kendinizi attınız mı, hiç yollarda sevgilinizle dans ettiniz mi, hiç bardan bira bardağı ile çıkıp yolda içmeye devam ettiniz mi, hiç yatağın yaylarını düşünmeden üzerine çıkıp zıpladınız mı, hiç bir mağazaya alışveriş için girdiğinizde çalan parça en sevdiğiniz şarkı ise dans etmeye başladınız mı, hiç belediye otobüsüne binip son durağa kadar gidip sonra tekrar diğer otobüse binip gitmediğiniz yerleri keşfe çıktınız mı… ben yaptım ve çok eğlendim. Başkaları değil ben önemliyim, ben önemli olduğum kadar etrafımdakiler önemli… hadi kalkın çılgınlık zamanı…

TUTKULARIMIZ…

Bir kitapta okumuştum, “kendi arzularına sahip çıkmak insan ruhunun kendisine karşı sorumluluğudur, kişi kendini tutkusuna teslim etmelidir.”

Bu sözü okuduğumda şöyle bir geriye baktım, yıllar önceye döndüm. Lise yıllarında en büyük tutkum beden eğitimi öğretmeni olmaktı ama ben tutkumun peşinden gitmedim ve onu içimde bir ukdeye çevirdim. İşte hepimizin içinde bu şekilde tutkuyken ukdeye dönmüş hüzünler barınmakta, ama hiçbir şey için geç değil…

Belki geçmiş hayatımızda peşinden gidemediğimiz arzularımız vardır, işte onların acılarını yeni tutkularımızın peşinden giderek dindirmemiz ve sonuna kadarda mücadele ederek kendimize kendimizi kanıtlamamız gerekir.

Belki gençken yapmak istediklerimizi dışsal etkiler yüzünden veya içsel etkiler yüzünden yapamadık ve yapsaydık yaşantımız son derece daha güzel veya daha berbat olabilirdi, zayıflıklarımız kendimizi çaresiz görmemize neden olmuş olabilir. Ama belli bir zamandan sonra şunu çok iyi kavramak gerekiyor, zaman bizim en büyük düşmanımız ve mümkün olduğunca hiçbir şeyi zamana bırakmamak gerekir. Yaşamda en değerli şeyi biz bozuk para gibi harcıyoruz ve bir bakıyoruz ki sona gelmişiz, arkaya dönüp baktığınızda da yaptıklarınız bir o kadar az, yapacaklarınız ve yapmak istedikleriniz de bir o kadar çok…

Bu yüzden en başta tutkularınıza önem verin ve gerçekleştirmek için en değerli servetinizi zamanınızı boşa harcamayın, ama en önemlisi istikrarlı olmak ve geriye bakmadan azimle ileriye bakarak yürümek…

İnsanoğlu o kadar güçlü bir varlık ki, her şeyin üstesinden gelir. Ama en başta kendi arzuları ve tutkuları için peşinden koşabilmeli, zorluklara rağmen, yıldırmalara rağmen, zamana karşı yarışmalı ve hedeflerine ulaşmalı…

Kontrolü elinizden bırakmayın, hayat sizi yönetmesin, siz hayatı yöneterek tutkularınıza ulaşın.
Ben beden eğitimi öğretmeni olamadım ama şu an yürüdüğüm yolda iyi bir yazar olacağımdan eminim, şimdi en büyük tutkum ve arzum bu, yapamadıklarımın acısını iyi bir yazar olmakla çıkaracağım.

BEN KİMİM?

Hiç düşündünüz mü bu hayatı yaşarken en önemli kimliğiniz ne veya kaç tane kimliğiniz var, kimsiniz?

Anne, baba, kardeş, evlat, işçi, arkadaş, dost, eş, kadın, erkek vs… Ne kadar çok değil mi yaşantımız boyunca üstlendiğimiz kimlik, ama her şey cinsel kimliğimizle başlıyor. Kadınsak anne oluyoruz, birilerinin kızı oluyoruz, kız arkadaş oluyoruz, birilerinin karısı oluyoruz.

Erkeksek eğer koca oluyoruz, baba oluyoruz, erkek arkadaş oluyoruz, oluyoruz da oluyoruz . Düşünün geçirdiğimiz bazı hastalıklar bile cinsel kimliğimizle orantılı, bir kadın prostat kanseri olamaz, bir erkek de rahim kanseri olamaz.

Peki gerçekten biz kimiz? Cinsel kimliğimiz ve ötesini bir tarafa attığımızda geriye ne kalıyor bizden, insan olmak, aslında bu da bir kimlik dünyaya gelirken bize verilen bir sıfat, hayvan olarak doğmamışız, dünyada yaşaması en zor olan kimlik ile dünyaya gelmişiz, diğer canlılara göre çok farklıyız. Algılayabiliyoruz, hissediyoruz, düşünebiliyoruz. Ama acı olan tek şey kim olduğumuzu bilmeden yaşıyoruz.

Kendimize hiç kimlik koymadan bu soruyu sorduk mu acaba, ben kimim? Evet kimim ben, ne kadar farkındayım yaşadıklarımın veya kim olduğumun, hep başkaları için üzerimize bir elbise gibi geçirdiğimiz bir kimlikle yaşamışız, gütmüşler bizi koyun gibi ve farkında değiliz. İnsanlığın var oluşundan bu yana acaba kaç insan kendi kendini fark edip yaşamış, bu dünyanın ve varlığının tadını çıkarmış, yaşamış, gerçekten yaşamış.

Kimliklerimizle birlikte yaşarken, hep başkaları için yaşamış, hep başkaları için nefes tüketmişiz, doğduğunuzda size yakıştırılıp konulan ismi ile başkaları ile paylaşmışız, belki milyonlarca kişi var bizim ismimizi kullanan, yani kimliklerimiz ve doğduğumuzdan bu yana kullandığımız ismimiz bile bize ait değil aslında, sanırım artık kim olduğumuzun farkına varmamız gerek.

Ben varsam bu dünya var, eğer ben nefes alabiliyorsam bu dünyadaki herkes nefes alabiliyor, eğer ben varsam güneş doğuyor, eğer ben varsam ay bu kadar güzel, deniz bu kadar mavi, ağaçlar bu kadar hoş dans ediyor, rüzgar bu kadar güzel dokunuyor tenime, eğer ben varsam renkler bu kadar canlı, eğer ben varsam kuşlar u kadar cıvıltılı, eğer ben varsam hayat bu kadar güzel, evet eğer ben varsam diğer insanlarda var.
İşte bu yüzden önce kim olduğunuzu bulun…

Ben bir kalemim hep yazıyorum, bütün bilgileri sayfalarımda biriktiriyorum, hemcinslerim okusun diye…

GÖZLERİNDEKİ DÜNYAM…

Gözlerine ilk baktığımda dünyamı gördüm ve peşinden geldim. Düşünmedim ne olacağını sürüklendim o yeşilliklere, küçüktüm sen gibi, ama yüreklerdeki aşk kocamandı. Kimse anlamadı sevgimizi, anlatamadık. Küçüktük, biraz büyümüş olsaydık, kimseye anlatmak zorunda kalmazdık kendimizi, aşkımızı… Canımızı yaktılar, onların doğruları ile bizim doğrularımız bir değildi, küçüktük ve onların doğruları galip çıktı.
O gözlerde benim dünyam vardı, onlar olmadan yaşayamazdım, küçüktük anlamadılar, olmaz dediler, yanlış dediler, dünyanı alacağız ve sen yaşayacaksın dediler. Küçüktük sesimi duyuramadım,küçüktük dik duramadık.
Ayırdılar bizi, görmedik, konuşamadık yıllarca, ama yürekler attı, kimse engel olamadı, düşüncelerimize ve sevgimize…
Yaşamış olmak için yaşandı hayatlar, kandırmacalar kendini, gerçek olmayan gerçeklere inanarak, başka hayatlarda kaybolarak, kendi doğrularından uzak…
Düşüncelerde var olduk hep, engel olamadılar sevgilere, gizli ağlamalara, inat edip gelmeyeceğini bile bile umutla beklemelere, bizi anlamayanlar aşk bitti sandılar, dışarıda mevsim kıştı ama yüreklerde hep bahar yaşandı ve kimse engel olamadı. Yeşerdikçe yeşerdi aşk yüreklerde yanında olmadan, dokunmadan, hissetmeden, görmeden, konuşmadan, büyüdü serpildi aşk… Biz bile anlamadık.
Biz büyüdük, söz hakkımız olduğunu fark ettik, güç topladık, aşka sahip çıkma zamanı dedik. Kendi doğrularımız var dedik, dik durduk, artık yaşamalıyız dedik. Kaybolmuştuk ama bulduk, yıllar sonra var mısın dedik ve elele verdik. Ses çıkmadı bu sefer, itiraz edenler sustu, istemeseler de karışamadılar. Dünyamı tekrar buldum, gördüm gözlerinde…
Kenetlendik,” artık geri dönüşü yok “ dedin, “ eğer olursa otobanda çok büyük bir kaza olur” dedin, “tut elimi gel dünyama yaşa benimle” dedin, korkmadım “ tamam “ dedim. “ Sen olunca işin ucunda, gözüm kara” dedim, “ sen her şeyimsin, sakın beni bırakma biterim” dedin. “ seni göreceğim gün için yaşadım bunca yıl” dedim, “ sensizlik beni öldürür” dedim.
Seni ilk gördüğümde kalbim yerinden çıkacakmış gibi çarpıyor, içimde sakladığım kuşlar kanatlarını çırparak beni titretiyordu, kollarında ne kadar titredim hatırlamıyorum. Gözlerinde kendimi gördüm, dünyamı gördüm, sende benim gibi saklamışsın.
20 yılımızı verdik bu aşka, hasretle büyüttük, bizde büyüdük. Olmaz diyenler olur dediler, sesler sustu artık biz konuşmaya başladık. Küçüktük bizi yemeye kalktılar, susturmaya çalıştırdılar, ama yürekler konuştu, engel olamadılar. Konuşan yürekler tekrar buluştu, ölene kadar…
Aşk ayrı olsan da hissetmektir, aşk her gün sevgili değiştirmek değildir, aşk, sevgini yüreğinde büyütmektir, aşk son bir kez onu görebilmek için yaşamaktır, aşk yaşama amacıdır, aşk benim, aşk sensin…

SADECE BİR TÜP KAN…

Kanser günümüzün en zor, tevadisi en ağır hastalıklardan biri… İnsan bazı şeyleri başına gelince daha iyi anlıyor. Kanser vücudumuzun herhangi bir yerine yerleşebilir, bir o kadar da çok çeşidi var.
Geçen haftaki yazımda kan kanseri olduğumdan bahsetmiştim, tedavisi olan bir kanser türü olduğunu bildiğim için işin açığı kan kanseri olduğuma sevinmiştim.
Dört defa kemoterapi aldım ve bu arada doktorlarım bana uygun ilik bulmak için çaba gösteriyorlardı. İki kardeşimin de iliği bana uymadı ve dünya ilik bankalarına başvuruldu. Ama maalesef bana uygun donör yoktu. Tek çare kök hücre nakli kalmıştı.
Türkiye’de sadece İstanbul üniversitesinde bulunan ilik bankası ülkemizde ilik bekleyen binlerce hastaya cevap verebilecek durumda değil. İşte bu yüzden kurtulabilinecek hastalar lösemiye yenik düşüyor.
Ülkemizde her yıl 1200’ le 1500 arası çocuk lösemi ye yakalanıyor ve ilik bulunamadığı içinde çoğu ölüyor.
Lösemi olduğumda evet sevinmiştim, fakat işin içine girince korkularım biraz arttı, çünkü hastalığın çaresi var fakat çare olacak merhem ortada yok. Löseminin tek kurtuluşu ilik naklidir.
Donör olmak çok zor bir iş değil, şehirde bulunan üniversite hastanelerine başvurup bir tüp kan vereceksiniz ve doku testi yaptıracaksınız. Gönüllü olduğunuzu belirteceksiniz ve kaydınızı yaptıracaksınız.
Eğer uygun donör olursanız size haber verilir, hastanın bulunduğu hastaneye gidip ilik vermeniz gerekir. İlik vermek çok zor gibi düşünülse de aksine değil. Donör olmayı kabul ederseniz eğer, yapılacak işlemler şunlar;
Size nakil’e kadar kandaki kök hücreleri çoğaltacak bir iğne yapılır, daha sonra aferez (beyaz kan) makinesine bağlanırsınız. Her iki kolunuza birer iğne takılır. Bunlardan biri kanın vücuttan çıkışını, diğeri ise tekrar vücuda girişini sağlar. Bu işlem sırasında da vücudunuzda bulunan kök hücreler bir torbada toplanır. Yaklaşık 5 saat süren bu işlemden sonra toplanan kök hücreler, çok ağır kemoterapi almış ve kemik iliği tamamen yok olmuş hastaya kan verilir gibi nakil yapılır.
Bu işlemden donör olan kişi hiçbir zarar görmez, aksine bir can kurtarmanın sevincini yaşar.
Kanser hepimizin başına gelebilir,2020 yılında her beş kişiden 3 ünün kanser olacağı açıklandı. Duyarsız kalmamız bu sayının artmasına sebeb olabilir. Şimdi bile hepimizin ailesinde mutlaka bir kanser vakası bulunmaktadır.
Kan kanseri en çok çocuklarda görülmekte ve bağış yaparak bu çocuklardan birine hayatını hediye etmek istemez misiniz?
Ben 2 ekim’de kök hücre nakli oldum ve lösemi’den kurtuldum. Bana ilik bulunamadı ve kök hücre benden toplandı ve tekrar bana verildi. Ben şanslıydım çünkü bana yapılan bu işlem her hastaya ve her lösemi türüne uygulanamıyor.
Lütfen ilik bağışında bulunun ve etrafınızdaki insanlara da bu okuduklarınızı anlatın. Vereceğiniz bir tüp kan bir hayat kurtaracak, sadece bir tüp kan…

MEVLANA…

2-9 Aralık Mevlana haftası, dünya’nın şu anki haline yakışmayan bir insan için çeşitli etkinlikler düzenlenecek. Geçen her günü arayarak yaşadığımız günümüzde Mevlana düşüncesiyle yaşamakta çok zor aslında, kimse kimseye sevgi ve saygı duymuyor ki Mevlana’nın yolundan gidebilsin.
Mevlana gel demiş,”ne olursan ol gel, ister kafir, ister Mecusi, ister puta tapan ol, gel! Bizim dergahımız ümitsizlik dergahı değildir, yüz kere tövbeni bozmuş olsanda gel!”
Düşünsenize, şimdiki insanları kime bu kadar içten gel diyebilir veya diyebiliyor…
Genç bir kız ormanda sevgilisi ile buluşmak için koşar adımlarla ilerliyormuş, önünden geçtiği namaz kılan dedeyi bile fark etmemiş, dede namazını bırakıp kızın koluna yapışmış,” e kızım görmüyor musun namaz kılıyorum ve sen benim önümden geçip gidiyorsun” demiş. Genç kız gülümseyerek” dedeciğim sen nasıl namaz kılıyorsun ki, beni önünden geçerken görebiliyorsun. Ben sevdiğimin aşkıyla seni bile görmüyorum” demiş.
Mevlana’nın Allah aşkı işte bu genç kızın aşkı gibiydi. Gözü onu yaradan’dan başkasını görmez, yaradan’ın yarattıklarına da aynı aşkla, sevgiyle bakardı. Dünya’daki bütün varlıklar Mevlana için Allah’ın bir zerresi idi, sevgi ve hoşgörü ilkesiydi, insana insanı öğreten ve kainatta olan her şeyin insanın emrine verildiğini öğretendi.
“Aşık ol aşık, aşkı seç ki sende seçilmiş bir insan olasın “demiştir. Mevlana büyük bir Hak aşığıdır,aşkın efendisidir, aşkta yok olmuştur, bizzat aşktır, aşkın ne olduğunu soranlara;
“Benim gibi olda bil, ister nur olsun, ister karanlık, o olmadıkça onu tamamıyle bilemezsin.” buyurur.
Sufizm, tamamen sevgi ve aşk üzerine kurulmuş bir akımdır. Yaradan aşkı ile yanıp tutuşmaktır, ona kendini tamamen adamak ve yaşam şeklini ona göre ayarlamaktır. Biri size haksızlık yapıyorsa ona sevgi ile bakmaktır. Dünya nimetlerinden uzak durmaktır, sadece ruhani duygular içinde yaşamaktır. Kötü huyların hiçbirini içinizde barındırmamaktır, size vuran kişiye diğer yanağınızı dönmektir. Nefsinizi terbiye etmektir, irade sahibi olmaktır, azla yetinmeyi bilmektir.
Bunlar sufizm’in sadece bir kısmı, günümüzde insanlar şu halleri ile sufizim’in ne kadarını uygulayabilirler. Kaçı nevsinden vazgeçebilir, kaçı yalan söylemeden durabilir, kaçı kendine vuran kişiye diğer yanağını döner, Hak aşkıyla yanıp tutuştuğunu iddia eden kişiler bile bu kadarını yapamaz.
Fakat şunu yapabiliriz, sabah birbirimize güler yüzle günaydın diyebiliriz, sevgimizi esirgemeyebiliriz, yani diğer tarafta işimize yaramayacak ama bu dünyada bizi ve etrafımızdaki insanları mutlu edecek bütün değer yargılarını Mevlana’nın ve yaradan’ın yolundan giderek paylaşabiliriz.
Değer yargılarını hayatınıza katmak için sufi olmanız gerekmiyor, dünyadaki her varlığın yaradan’ın bir zerresi olarak düşünürseniz insan olmanız da yeterli…

NİYE YAZARSIN…

Niye yazar, niye yazarım, niye yazarlar…
Her insanın farklı bir sebebi var kalemi eline almak için, sıkıntıları atmak, mutluğunu paylaşmak, hırsını almak, acısını dile getirmek, suçlamak vs… Bu liste uzarda uzar.
Önceleri elle yazılırdı o kalbimizden temiz sayfalara, ayrı bir zevk aslında yazarak içinizi dökmek… Her harfe duygular yansıtılır, hüzün, sevinç, elinizin titremesi, gözyaşları...
İlk yazımda ailemden biraz bahsetmiştim. Ailece sanata, edebiyata çok düşkünüz, okumayı çok severiz. Küçük yaşlarımdan bu yana okumayı çok sevmiş ve kitap okumayı hobileri arasına koyanlara hep kızmışımdır. Okumak hobi değildir, yapılması gerekendir. Ne okunursa okunsun her kitapta alınacak bir ders, bir ana fikir mutlaka vardır.
Yaşananlarla, okunan kitaplar birleşince yazılacak çok malzeme çıkıyor ortaya, hele de yazmayı seviyorsanız benim gibi…
Neden yazıyorum, seviyorum, rahatlıyorum, paylaşmak hoşuma gidiyor, sıkıntılarım dağılıyor, mutlu oluyorum, bir işe yaradığımı hissediyorum, belki bilinmeyen bir konuyu bilinir yapıyorum, ben olsaydım dedirte biliyorum.
Yazma konusunda kendimi belki şu an için profesyonel görmüyorum, ama yaptıklarım yapacaklarımın göstergesidir diye düşünüyorum.
Aklıma gelen her konuyu paylaşmak istiyorum sizinle, ama kimseye taş atmadan, kimseyi üzmeden, benim köşemde haftanın üç günü güneş açsın, okuyan insanlar huzur bulsun, mutlu olsun, bir anlığına da olsa hüzünlensin, kısaca unutulan bazı değer yargıları ve duygular hatırlansın, düşünülsün, empati yapılsın istiyorum.
Her insan hayata bir şekilde kafa tutmalı, kimi düşünerek, kimi çalışarak, kimi üreterek, kimi okuyarak, kimi yazarak, işte yazı yazmanın içinde bunların hepsi var. Düşünmeden, okumadan, çalışmadan, üretemez ve yazı yazamazsınız. Ben hayata yazarak kafa tutmayı seçtim, içinde yaşama dair çok şey barındırdığı için…
Beğenende sağ olsun, beğenmeyende, okuyan herkese teşekkür ederim.

KENDİ KENDİNE YETMEK veya BAŞKALARINA BAĞIMLI YAŞAMAK

Her varlığın içinde bir mükemmellik arayışı vardır. Bu arayışı kalbimizde ve zihnimizde etkin hale getirebilmek için sevgi dolu olmamız gerekmekte…
Mutlu ve neşeli bir hayat yaşamak için iyi bir sağlığa, zenginliğe, arkadaşlara gereksinim duyarız. Yani her zaman birilerine ihtiyaç duyarak yaşarız. Sağlığımızın iyi olması için başkalarının yaptığı ilaçlara ve sağlık önlemlerine bağımlıyızdır. Hayatın tadını çıkarmak için kullandığımız tüm maddesel kolaylıkların diğer insanlarla alakası olmayanı bulmak çok zordur.
Hayatımızı devam ettirmek adına kullandığımız her şeyin diğer insanların çabaları ile doğrudan veya dolaylı olarak yaşantımızı kolaylaştırdığını görmemek mümkün değil.
Kendi kendine yetmek kimseye ihtiyaç duymadan yaşamak değildir, maddesel ihtiyaçlar dışında insanların duygusal ihtiyaçları vardır. Sevgi ve şefkat, bu iki unsur olmadan yaşamak bana kalırsa imkansız…
Biz hep kendi kendine yetmeyi başkalarına muhtaç olmadan yaşamak olarak algıladık, aslında hep başkalarına ihtiyaç duyduk ve duyacağız. Düşünsenize yediğiniz yemeğin sebzesinden tutunda giydiğiniz giyeceğin üretimine kadar tanımadığımız o kadar çok insana ihtiyaç duyuyoruz ki…
Başkalarına bağımlı yaşamak ise ilk düşündüğünüzde çok aciz insanları hatırlatır gibi, ama hepimiz zaten birbirimize bağımlı değil miyiz, insanoğlu tek başına kesinlikle yaşayamaz, açlıktan kimse ölmemiş ama tek başına yaşamaktan ölen olmuştur. Evinizde tek yaşayabilirsiniz ama sokağa çıktığınızda Ayşe teyzeyi görür selam verirsiniz iki güzel söz söyler onu mutlu edersiniz. Bakkal amca ile ekonomiden bahsedersiniz, arkadaşlarınız vardır, işyerinde müşterileriniz, dostlarınızla akşam bir kadeh içer derin konulara dalarsınız, evinize geldiğinizde yalnız olduğunuzu düşünerek uyumazsınız. Birde tam tersini düşünün, yalnız yaşıyorsunuz, dışarı çıktınız ve kimse yok, çıldırmamak mümkün değil, kimseyi tanımadığınız bir yerde yaşıyor olsanız bile gördüğünüz yüzler sizi rahatlatır.
Bunun adı kendi kendine yetememek veya bağımlılık ise evet insanlar tek başına yaşayamaz ve birbirlerine bağlıdır.
Eliniz ayağınız tuttuğu halde yapabileceğiniz işleri başkasına yaptırıyorsanız veya bugünün işini yarına bırakıyorsanız işte siz kendi kendinize yetmiyorsunuz ve işte o zaman acizsiniz başkalarını kullanıyorsunuz.
Gösterilen her çaba insanlığın daha iyi şartlarda yaşaması için, o yüzden diğer insanları yok saymak mümkün değil. Başka insanlara bağlı olma süreci beraberinde sıkıntıları, mücadeleleri ve sorunları getirse bile mutlu bir hayatın tadını çıkarmak için diğer insanlarla karşılıklı olarak yeterli oranda ilişkinin olduğu bir hayata yönelmek amacıyla bir dostluk ve içtenlik tutumunu benimseyerek yaşamamız gerekir.
Üzerinize giydiğiniz gömleği trafikte arkasından küfür ettiğiniz insan dikmiş olabilir, tanımasanız da sevgiyle yaklaşın.

YALAN DÜNYA’DA YALANSIZ HAYAT

Bir yasa çıkarılsa, artık yalan söylenmeyecek dense ve her insanın kafasının üzerine bir ampul yerleştirilse yalan söylediğinde o ampul yansa ve hemen cezalandırılsa o yalancı…
Ama bu yasa, her yalan için herkes için geçerli olsa, dokunulmazlık sökmese, nasıl bir dünya olur?
Kimlerin ampulü daha çok yanar, kimler en fazla cezayı alır yalan söylediği için, doğrularla yaşamak ne kadar mutlu eder insanları, yalan ortadan kalkınca suç oranı azalır mı, yoksa insanlar doğrulara tahammül edemeyeceği için çoğalır mı?
Tam bir muamma, şuan hepimizin kafasında o ampuller yanıyor. Bütün insanlık bir şekilde yalanla yaşıyor, yalan söylüyor. Pembesi, beyazı her renkten yalan…
“ Ben hayatta yalan söylemem” diyerek dünyanın en yalancı insanı ünvanını alıyorsun. “Yalanı sevmem” o zaman sende söyleme,”yalan söyleyeni hiç sevmem” demek ki en başta kendini sevmiyorsun.
Bu yazıyı okurken aklınızdan geçiyor mu ne kadar yalana başvurduğunuz, kendinize ne kadar yalan söylediğiniz veya kandırdığınızı sandığınız etrafınıza, peki yalan olmadan nasıl yaşayacağınızı düşünüyor musunuz?
Dünya da yalan olmayınca siyaset nasıl olur merak ediyorum, politikacılar her söylediğini yapmak zorunda kalacak, boş umutlar olmayacak. Eşler birbirlerini aldatamayacak, yüzleşme diye bir şey olmayacak, sahtekarlık olmayacak, sevmediğimiz insanın yüzüne gülmek olmayacak, kimse kimseye kazık atamayacak, kötü ürün diye bir şey olamayacak vs…
Ama bunun yanında doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar hesabı herkes köyünden kovulacak, doğrularla yaşamaya ne kadar tahammülümüz var tartışılır.
Haklılığımızı ispatlamak için her zaman başvurduğumuz yalan hayatımızın sanırım vazgeçilmezi olmuş. Pembesiyle, beyazıyla küçük büyük herkes yalan söylüyor. Ben inanmıyorum yalan söylemeden hayatını idame ettirip bitiren birine, kimi zaman ortamı kurtarmak adına, kimi zaman kendini kurtarmak adına, kimi zaman evliğini kurtarmak adına, kimi zaman hayatını kurtarmak adına, kimi zaman öylesine, en çok da kendine, ne kadar acı ki kendimize bile yalan söyler olmuşuz.
İnsan kendini yargılamalı, sorguya çekmeli, neden diye en başta kendine sormalı ve en başta kendine dürüst olmalı, içimizdeki hesaplaşmalarda yalan olmadığında dışarıya da bunu rahatlıkla yansıtabiliriz.
Yalana başvurmadan yaşamak zor, ama mutlaka çok geçerli bir sebebi olmalı, ne kendini ne karşındakini kandırmaya kimsenin hakkı yok.
Benim babam 30 eylül de vefat etti, ben 2 ekimde ilik nakli oldum, ailem benden babamın öldüğünü sakladı. O an duysaydım bu bana da öl demek olacaktı. Bütün aile el birliği ile benden gizledi. 14 gün sonra ben internetten öğrendim. Bana yalan söylemişlerdi ama benim hayatımı kurtarmak adına…
Yalan dünya da yalansız yaşayamayacağımıza göre, dürüst yalanlar söyleyerek gerçek haklılığımızı ortaya koyalım, ne kendimizi üzelim ne etrafımızı… Söylenen her yalanın geçerli bir nedeni olmalı, o zaman ne can yanar, ne canan kırılır. Başımızda birer ampulle gezmemize gerek kalmaz.

NERDESİN…

Ne kadar yaşadık ve neredeyiz, nelere kimlere emek verdik, kim bizim için çırpındı veya üzüldü sevindi, yaşımız kaç olursa olsun, yaşamın neresindeyiz, hiç düşündünüz mü?
Dönüm noktaları vardır, tıpkı virajlar gibi, hepimizin hayatında birkaç defa başlangıç olmuştur. Hevesle başlarız sonunu hep iyi olacak diye düşünerek devam ederiz yola, ama tam yolun ortasına, sonuna veya başında, her hangi bir yerine geldiğimizde bir hayal kırıklığı yaşarız ve pişmanlıklar başlar. Aslında sevinmek varken biz üzülürüz, işte tam o nokta bizim belki de dönüm noktamızdır. Farkına ne kadar varırsınız bilmiyorum.
Çoğu kimse kendi hayatını pek takip etmediği için hayatın neresinde olduğunu pek anlayamaz ve o şekilde yaşayarak nihayete erer. Televizyon kanallarında yayınlanan magazin programlarında sanatçıların hayatlarını nasıl merakla takip ediyorsak aslında kendi hayatımızı daha heyecanla seyretmemiz takip etmemiz gerekiyor. Kayıt altına alınmayan ve sadece her anını sizin gördüğünüz hayatı, takip edin ve yaşamın neresinde olduğunuzu görün, şaşıracaksınız. Daha yaşayamadığınız ne çok şey olduğunu nelere özlem duyduğunuzu, ben ot’muşum be diyenler olacak aranızda…
Kendinize verdiğiniz emek her şeyden kıymetlidir, yaşamın neresinde olduğunuzu da kendinize verdiğiniz emekle görür fark edersiniz. Yaşananlar en büyük sermayeniz, yaşanmışlıklardan aldığınız ders en vazgeçilmez öğretileriniz, kimsenin öğretemeyeceği anlatamayacağı hayat gerçeklerini siz bizzat o seyretmediğiniz nerde olduğunu bilmediğiniz öğlesine zamanı tüketmesine izin verdiğiniz yaşamın içinde yok olmasına izin veriyorsunuz.
İzin vermeyin en büyük takipçiniz yine siz olun, hayatın neresinde olduğunuzu bilerek yaşayın, yaşanmışlıklarınızın kıymetini bilin ve en büyük servet olarak paylaşın diğer yaşayanlarla, cehalet insanın üzerinden çıkarıp atabileceği bir kıyafettir, onun deri gibi üzerinize yapışmasına izin vermeyin.
Ne yaparsanız kendinize, ne kadar severseniz kendinize, kendini bilerek yaşamak varken neden bilinçsizliği seçesiniz ki…

İSTEDİKLERİMİZE SAHİP OLMAK…

Ekonomik krizin hat safhada olduğu şu günlerde isteklerimizi düşünmek sanırım çoğumuz için lüks haline geldi. Ama ne olursa olsun insanoğlu isteklerine yeterince gem vuramadığı içinde harcamaları kısıtlayamaz ve kolay olan yolu, şikayeti seçer.
Arzularımız iki çeşittir, mutlu olmak veya huzurlu yaşamak gibi maneviyata dayalı isteklerimiz ki bunlar kesinlikle doğru arzulardır. Bir diğeri ise maddiyata dayalı arzularımızdır, bazı zamanlar sonuçları son derece mantıksız yollara neden olan ve insanları mutsuzluğa iten isteklerimizdir.
Düşünün alışverişe çıktınız ve raflardan birinde çok hoş bir eşya gördünüz, bir an elinize aldınız, işte tam bu noktada kendinize şunu sormanız gerek, “ benim buna ne kadar ihtiyacım var?” bu soruyu sorduğunuzda hiç çıkıyorsa onu tekrar rafa bırakırsınız. Ama bu soruyu sormadan ilk isteğe bağlı olarak o eşyayı alırsanız eve geldiğinizde hissedeceğiniz duygu keşke almasaydım olacaktır. Harcamalarınızı elzem olan ihtiyaçlarınıza harcadığınızda kendinizi daha iyi hissedeceksinizdir.
Arzularınızın olumlu veya olumsuz olmasına bir etkende yaşadığınız toplumun şartlarıdır. İstanbul’da yaşadığınızı düşünün veya herhangi bir büyük şehirde, ulaşım için kesinlikle arabaya ihtiyacınız olacaktır ve alım şartlarınızı zorlayarak da olsa kesinlikle bir araba almak istersiniz. Fakat küçük bir köyde yaşadığınızı düşünün, alacak paranız olsa bile, arabaya ne kadar ihtiyacınız olur ve sahip olduğunuz araba size dertten başka bir şey olmaz.
İsteklerimizi nasıl olumlu yönde terbiye edebiliriz? Bana kalırsa iki yolu var, bunlardan biri istediğimiz her şeye sahip olmak( para, ev, araba, mükemmel bir eş gibi…), bu istek ve arzularımız kontrolden çıkarsa eninde sonunda karşımıza mutlaka isteyip de elde edemeyeceğimiz bir şey çıkar ve yine mutsuz oluruz. Diğer yol ise, elimizdekilerle yetinmeyi bilmek ve mutlu olmaktır, en güvenilir yaşam şekli ve inanın en huzur veren türü…
Arzularınız bitmez, insan yaşadığı sürece hep ister, ama yine çıtayı ortada tutarsanız, mutlu olmak çok zor değil.

HİÇ CANIN YANDI MI??

Çok eskilerden bir kadının çocuğu ölmüş, ama kadın bunu kabul etmiyormuş ve çocuğun cesedi kucağında kapı kapı gezip onu tekrar dünyaya getirecek bir ilaç arıyormuş, çaldığı kapıların birinde bir bilge ile karşılaşmış, bilge kadının çektiği acıya ve durumuna çok üzülmüş, kadına aynen şöyle demiş, “ sana yardım edeceğim demiş, ben böyle bir ilaç biliyorum sana adını söyleyeceğim, sende bunu evine hiç ölüm girmemiş, hiçbir yakınını kaybetmemiş ve ölümün hiç bilinmediği bir evden alman gerekli demiş, ilacın adı tohumu git bul ve çocuğunu tekrar hayata getirelim demiş. Kadın yola düşmüş hangi kapıyı çalsa o eve ölümün girdiğini fark etmiş ve anlamış ki bu acıyı tek kendisi çekmemiş, çocuğunu o zaman kucağından bırakmış ve bilgeye gitmiş, bilge “ bak tek bu acıyı yaşayan sen değilsin, ölüm bütün canlılar için geçerlidir ve ölümsüzlük yoktur. “ demiş.
Ölüm hayatta yaşayacağımız en büyük acı belki de, tabi kaybettiğimiz kişinin bizim için önemi yaşayacağımız acının ne kadar büyük olduğuna dair en büyük göstergedir. Acılarımızı dış etkenlerle tedavi etmeye çalışsak da çok başarılı olacağımız söylenemez. İçkiye sarılmak, içtiğimiz sigarayı arttırmak kendimizi saçma sapan şekilde savunmak ve türlü bahaneler bulmak acılarımızdan veya ağır sorunlardan bizi kurtarmak yerine daha çok içe çeker.
Acımızı yaşarken bir sorunumuz olduğunu kabul etmektense başkasını suçlamak daha kolayımıza gelir, sen bunu yapmasaydın ben bu durumda olmayacaktım gibi…
Çektiğiniz acıdan dolayı kimseyi suçlayamazsınız, kimse de sizi suçlayamaz. Acılar yaşanmalı ama bir süre sonra da bastırılmalıdır. Hayat devam ediyor, içinize atmadan hayata devam ederek bastırmalısınız.
Eğer hayata devam ederken duyguları bastırıyorsanız ve sadece bastırmakla yetiniyorsanız bir süre sonra farklı bir şekilde ortaya çıkacaktır, ya depresif bir durum, ya da başka bir hastalıkla…
Kimseye güçlü görünmek zorunda değilsiniz, yaşayın duygularınızı sonuna kadar, acılarda sevinçler gibi yaşanmalıdır. Ama her şeyi dengede tutmak adına dozunda yaşamak gerek…
Babam gideli beş ay bitti ve ben onu çok özlüyorum, eksikliğini fazlasıyla hissediyorum. Ama şu var ki babama yas tutarak hayatımı yaşayamam, bu şekilde düşünmem onu sevmediğimi göstermez. Benim bir hayatım var ve onu yaşamalıyım ve hele ki bu hayat bana ikinci defa verilmişse ve uzatmaları yaşıyorsam…

HER DALINDA BİR ŞİİR…

85 yaşında, iyi kötü bir yaşanmışlığı var. Olması gereken yerde ne doğmuş ne yaşamış. Ama kabullenmiş, isyan etmeden yaşayacaksın dedikleri hayatına devam etmiş. Bu arada kendini yetiştirmeyi ihmal etmemiş.
Sekiz kardeşin en büyüğü, baba çok erken bırakıp göçmüş bu dünyadan, kalmış anne ve kardeşleri ile…
Bakmış hepsine büyütmüş kardeşlerini kendi çocuğu gibi, küçük yaşlarda başlamış bardağın dolu tarafından bakmaya, ana olmadan analığın ne olduğunu öğrenmiş, kardeşlerinin hepsini evlendirmiş.
Sivrilmemiş, ama içinde barındırdığı duyguları başlangıçta kimseye söylemediği şiirlerine dökmüş, gençlik yıllarında başka isim altında şiirlerini gazetelerde dergilerde yayınlamışlar. Hep yazmış, yazdıkça dinlenmiş, huzur bulmuş, mutlu olmuş.
Yaşamak istediği hayatı, aşkı, kızgınlığını, hüznünü, acısını, mutluğunu, gözyaşlarını, içinde kopan bütün fırtınaları hep şiirlerinde yaşamış, şiirlerine yansıtmış.
Kardeşlerinden sonra evlenmiş, üç yavrusu olmuş, kendine biçilen hayatı yaşamış, yaşanmışlıklarını yazmış, dökmüş dizelerine, saklamış şiirlerini, onlarda olmuş çocukları, kardeşleri gibi çocukları gibi şiirleri de büyümüş içinde, artık sığmamış dev olmuş.
Çocuklar büyüdü, evlendi, torunlar derken yaşanmışlıklar arttı, çoğaldı. Meme kanseri oldu, yılmadı yaşamdan devam etti hayata, kanseri yendi. Annesini kaybetti, kardeş acısı gördü canı yandı. Ama hep bardağa dolu tarafından baktı, yaşadığı kendi hayatı olmasa da…
Hep okudu, öğrenmekten bıkmadı, başkalarının doğruları ile yaşadığı halde hep gülümsedi, sevdi yaşamı…
Şiirlerini sığdıramadı artık yüreğine paylaşmak istedi ve 80 yaşından sonra kitap çıkardı, sonra bir kitap daha ve üçüncü kitap da doğmak üzere…
Adı Ülker Barlas Beşe, yüreğindeki güzellik yüzüne yansımış nadir insanlardan, kendisi için yaptığı tek şey belki de hayatı boyunca yılmadan bıkmadan yazdığı şiirleri, arkasında bırakacağı en büyük en güzel miras…
Geçtiğimiz aylarda Ankara Gazi üniversitesi, Dil İlimleri Fakültesi, Güneydoğu kadın şairlerinin arasından Ülker Barlas Beşe’ yi tez konusu olarak seçti.
Üretmek için genç olmak gerekmiyor, benim halam hala ışıldıyor, çünkü üretiyor. Her dalından bir şiir doğuyor…

NEDEN…
Saklandığı çekmecede solan bir resim
Ağaçlara yazılan sevgili bir isim
Şimdi var mısın acaba nerelerdesin,

Bir bulut geçmişti ıslak güzel gözlerden
Narin ince kalbini kırdım mı bilmeden
Bakışların sitemkardı acaba neden

HAYATIMIZDA DÜZGÜN GİDENLER…

Yeni bir kitap okumaya başladım, kalıcı mutlulukla alakalı, yazarı bir sufi , biliyorsunuz sufiler kadar hayata olumlu bakan insan topluluğu yoktur ve sufi olmak o kadarda kolay değildir. Kitabın bir bölümünde hayatınızda düzgün giden her şeyi bir listede toplayın demiş. Bende yaptım ve fark ettim ki hayatımda gerçekten çoğu şey düzgün gidiyor.
İnsan psikolojisi hep hayatında olmayan şeyi ister durur ve bunun adına mutsuz olur, düşünsenize gün içerisinde kaç defa hayatınızda iyi giden şeyler için mutlu oluyor veya çevrenize anlatıyorsunuz.
Ana haber bültenleri dahil, gazeteler, internet gibi toplumsal haberleşme araçları bile sürekli olumsuz ve mutsuz haberleri vermeye odaklanmış gibi, işin kötü tarafı insanlar öyle bir duruma gelmiş ki olumsuzlukları olumlu hale getirmek için çaba göstermeye bile dermanımız kalmamış sanki…
Yine bir yazımda bahsettiğim gibi mutlu veya mutsuz olmak insanın elinde, eğer hayatınızda düzgün gitmeyen şeylere takılıp yaşarsanız hayatınızı hep olumsuzluklar ve gülmeyen bir yüze sahip olarak yaşarsınız. Fakat hayatınızdaki düzgün gidenleri düşündüğünüzde ne kadar çok şeye sahip olduğunuzu görüp daha çok mutlu olmak için sebebler bulacaksınız. İşin en güzel tarafı da bunu yaptıkça güzelliklerin daha çok farkına varmanız ve her geçen gün düzgün gidenler listenizin büyümesi… ayrıca gün geçtikçe düzgün gitmeyenlerin hayatınızın ne kadar az kısmını kapladığını fark etmeniz olacak.
Düşünsenize sağlıklısınız, nefes alabiliyor, yürüyebiliyorsunuz en basiti bunlar için bile her gün teşekkür etmemiz gerekmez mi, mutlu olmamız gerekmez mi, sevdiğiniz insanı görmek, onun gözlerine bakabilmek en büyük mutluluk değil mi, elimizde olan kıymetlerin değerini bilmek varken neden hep olmayanlara takılıyoruz, neden hep olmayanlar için şikayet ediyoruz. İnanın bana elinizde olanları düşündükçe göreceksiniz hayatınızda olumsuz, düzgün gitmeyen şeyler her geçen gün azalacak ve sizi rahatsız etmeyecek.
Her gün şükredin, en başta düşünebildiğiniz için, nefes alabildiğiniz için…

HANGİSİ DAHA KOLAY…

Bir arkadaşınız sizi üzecek bir şey yaptı, tacize uğradınız, üzerinize iftira attılar, arabanıza çarptılar, kapkaçla eşyanız çalındı, annenizden azar işittiniz, eşinizden dayak yediniz,evinize hırsız girdi, eşiniz sizi aldattı vs…
Affetmeniz ne kadar sürer? Yoksa aman be oldu bir kere deyip üzerinde durmazmısınız?
İnsan hayatında kimi daha kolay affedebiliyor veya yaptığı hatalara hep geçerli bir kılıf bulabiliyor, düşündünüz mü?
Aynaya baktığınızda gördüğünüz şahsı, evet kendinizi… en kolay affettiğiniz insan, siz! Her şeyi yapın her kötülüğü, vicdan bir süre sonra alışıyor ve affetme duygusu kendiniz için çok iyi çalışıyor. Yapılan her kötülüğe, her hataya bir kılıf hazır zaten…
Aslında tam tersi olmalı değil mi, başkalarını zor affetmektense kendimizle savaşımız olmalı, ama zamanımızda bencillik hat safhada olduğu için kendini çok kolay affedebiliyor. Bize yapılan bir hatayı biz başkasına yaptığımızda hemen geçerli bir sebep bularak kendimizi rahatlatıyor ve arkamıza bakmadan gidebiliyoruz.
Bu kadar kolay olmamalı, vicdan daha fazla mesai yapmalı ve hatalar daha aza inmeli…
Özellikle çocuklarımıza bunu aşılamalıyız ki, kaybolmak üzere olan değer yargılarına sahip çıkarak canlandırsınlar. İnsan hatalardan ve kötülüklerden nasıl başkasını zor affedebiliyorsa kendine de aynı muameleyi yapmalıdır.
Lütfen kendinizi bu kadar kolay affetmeyin, hatta hatalı olduğunuz bir şey için kendinize ceza verin, nefsinizi terbiye edin. Kendinizi ne kadar zor affederseniz, başkalarına da o kadar hata yapma şansınız azalmış olacak, kendinize ürettiğiniz geçerli sebepleri başkaları içinde üretin, yüreğinizi yumuşatın,
İşte o zaman eşitlik var olur, o zaman değerler kaybolmaz, o zaman hatalar ve kötülükler en aza iner, o zaman gülümseyen insan sayısı git gide artar, o zaman bencillik olmaz ve o zaman insanlar empati kurmayı öğrenir, yalansız dolansız bir dünya adına…

ESKİDENDİ ESKİDEN….

Hayriye teyze 70, Mahmut amca 76 yaşındaydı. 40 yıldır evlilerdi ve çocukları olmamıştı. Çocuklarının olmayacağını anlayan aileleri onların ayrılması için çok baskı yapmışlar ama onlar buna izin vermemişlerdi.

40 yıla rağmen aralarındaki sevgi ve saygı bitmemiş, aksine daha da çoğaltıp büyütmüşlerdi. Her akşamüstü yürüyüşe çıkarlardı, Hayriye teyzenin elini hiç bırakmazdı Mahmut amca, hala aynı aşkla severdi, Hayriye teyzede ona çocuğu gibi bakmıştı 40 yıl boyunca, gözleri birbirlerine baktığında sanki ilk defa bakıyor gibi hayranlıkla, ışıltıyla bakardı.

Hayriye teyze öldü, Mahmut amcada onunla öldü, o gittikten sonra konuşmadı kimseyle, çıkmadı yürüyüşlere, gözlerindeki o ışıltı kayboldu. Çok sürmedi Mahmut amcada gitti.
Bembeyaz saçları vardı, masmavi gözleri, pencere kenarında otururdu, çok yaşlıydı ama aklı yerinde ve asaletinden hiçbir şey kaybetmemişti. Ben ufaktım o zamanlar, bayram geldiğinde o mavi gözleri görmeye gitmek beni heyecanlandırırdı.
Mendilli nine derdik ona, gerçek adını hala hatırlamam, bilmemde, ama mendillerini ve mavi gözlerini hiç unutmam. O mendillerin arasında bize sevgisini de sunardı.

Hayriye teyze ve Mahmut amca gibi aşkla yaşamış, mendilli nine gibi bayramlarda sevgisini mendillere sarıp sarmalayarak dağıtan insanların hayatlarını, geçmişlerini barındıran bir birim olmalı, bu insanlar öldüğünde resimleri, hikayeleri bu birime verilmeli ve müzeler açılmalı onlarda geleceğe bu şekilde taşınmalılar.

Her şeyi o kadar çabuk ve kolay tüketiyoruz ki, çocuklarımıza bırakacak bir şeyimiz kalmadı.
Aile görgüsü, sevgi ve saygı en büyük servet bir insan için, ama maalesef bu serveti bir diğer kuşağa taşımak bu zamanda çok zor oldu.
Eski aşklar, eski bayramlar, eski insanlar, eskileri her zaman aradık, anarken hep iç geçirdik, keşkeleri çok yaşadık. Eskilerin yerine yenileri konmadığı içinde daha çok can yandı, canı yananda bu değerlerin ne olduğunu bilen insanlardı.

Uzun zaman önce üretmeyi bırakmış, sadece ve sadece tüketimle haşır neşir olmuş bir toplum olarak, ne yaşanan aşkların kıymeti var, ne bayramlarımızın kıymeti var, ne dostlukların kıymeti…

Niye yaşadığını bilmeyen, ortalıkta öylesine dolaşan insanlar topluluğu olmuşuz, bir bayram daha geçti, birbirimize ne kattık, kimleri hatırladık, kimleri ne kadar mutlu ettik?

DÜŞLERİNİZE ve HAYALLERİNİZE NE OLDU?

İnsan geriye bakıp düşündüğünde ister istemez bir ah çeker, nerde o günler diye, gerçekten nerde o günler, bilen var mı?
O günler hala içinizde ve sadece düğmeye basılmayı bekliyor. On yedi yaşından önce yaşananlar veya yapılanlar neden otuzlu veya kırklı yaşlarda da yapılmasın, neden aman ne derler düşüncesine saplanıp yaşanılsın. Bırakın ne derlerse desinler. Kırk yaşında bir kadının bisiklet sürmesi, sabahları yürüyüşe çıkması kadar doğal, otuzlu yaşlarında bir erkeğin paten kayması halı sahada top oynaması kadar doğal…
Toplumda yer edinmek adına belki de çok sevdiğimiz eylemlerden vazgeçiyoruz. Aramızda yaratıcılığı ile hayal dünyasında gezinebilecek, doğallığı ile sevgisini saçabilecek, özgüveni sayesinde çok güzel işler başarabilecek o kadar çok insan var ki… Fakat toplumda aman ne derler olgusu yüzünden, gelenek ve göreneklere bağlı kalmak adına yapmak istediğimiz ve aslında bu yapmak istediklerimiz son derece çocukça bile olsa yapamadığımız düşlerimiz, hayallerimiz akılımızın bir köşesinde sıkışıp kalıyor.
Kendinize izin verin, bırakın gençlik yaşlarınız arada sırada olsa dışarıya çıksın, bisiklete binin, parklarda yaprakların üzerine kendinizi bırakın, çimlerde yatın, uçurtma uçurun, pul biriktirin, en aptal şeylerin koleksiyonunu yapın. Bırakın ruhunuz nefes alsın, mutlu olmasına içinizdeki huzurun tekrar yenilenmesine izin verin. Sakın aman benden geçti diye düşünmeyin, yaşadığınız zaman size boşa harcayın diye verilmedi ve bu zamanı en verimli şekilde kullanmak için ruhunuzla vakit geçirmeniz gerek…
Aslında hiç birimizin fazla zamanı yok…

ÇUVALDIZ MI İĞNE Mİ…

Geçenlerde bir arkadaşım aradı, ağlıyordu. Eşinin onu aldattığını söyledi, peki neden yapmış bunu dediğimde eşini suçladı, peki bu işte senin payın ne diye sorduğumda ya anlamadığından ya da işine gelmediğinden sustu. Bu aldatma olayında sadece aldatan mı suçlu, aldatılanın hiç payı yok mu, acaba ben neyi eksik yaptım diye sormalı değil mi aldatılan…
Çocuğum sınıfta kalacak, çok kızdım. Peki ben sınıfta kalmaması için ne yaptım, onunla ne kadar ilgilendim, yapacaklarımı yaptıktan sonra ona gereken cezayı vermem gerekmez mi?
Eve hırsız girdi, ben hırsız için gerekli önlemleri almış mıydım acaba?( Gerçi hep hırsız eve girdikten sonra önlem alınır ya)
Etrafımdaki insanların bana hata yapmamalarını, zarar vermemelerini önlemek adına ben hayatımda yapmam gerekenlerin ne kadarını yapıyorum? Eşime ne kadar eşim, çocuğuma ne kadar anne veya babayım, evimin bütün güvenlik önlemlerini aldım mı?
Bu hayatı yaşarken aslında düşünmemiz gereken o kadar çok konu var ki, evet belki çok zor bu kadar şeye yetişmek, fakat yaşantımız boyunca iyi bir insan olmak adına, bütün vazifelerimizi tam anlamıyla yapmak adına, başkalarının yapacağı ve bizimde ortak olabileceğimiz hataların, verilebilecek zararların da önüne geçmemiz gerekir.
Önlemlerimizi almadan başkalarını suçlamak, en abes ve en acımasız olanı, bize yapılan her ne olursa olsun onda bizimde payımız vardır mutlaka, kimse sütten ak kaşık değildir.
Karşımızdaki insanı suçlamak bu kadar kolay olmamalı, yapana değil yaptırana bakacaksın, derler.
İnsan hesaplaşmasını kendi ile yapmalı ama kendini kandırmadan, daha sonra hata işlediğini düşündüğü kişiye dönmeli…
İç hesaplaşma başkası ile hesaplaşmaktan daha zordur, gerçekten suçlu olduğumuzu bilsek de üzerini kapama gibi bir maharetimiz vardır, hangisi daha kolay yazımda buna değinmiştim.
Biz yapmamız gerekenleri ertelemeden yaparsak, zaten çevremizde yanlışlar, hatalar, verilmek istenen zararlarda en aza inecektir. Çuvaldızı kendinize batırın, iğneyi başkasına…