İnsan geriye bakıp düşündüğünde ister istemez bir ah çeker, nerde o günler diye, gerçekten nerde o günler, bilen var mı?
O günler hala içinizde ve sadece düğmeye basılmayı bekliyor. On yedi yaşından önce yaşananlar veya yapılanlar neden otuzlu veya kırklı yaşlarda da yapılmasın, neden aman ne derler düşüncesine saplanıp yaşanılsın. Bırakın ne derlerse desinler. Kırk yaşında bir kadının bisiklet sürmesi, sabahları yürüyüşe çıkması kadar doğal, otuzlu yaşlarında bir erkeğin paten kayması halı sahada top oynaması kadar doğal…
Toplumda yer edinmek adına belki de çok sevdiğimiz eylemlerden vazgeçiyoruz. Aramızda yaratıcılığı ile hayal dünyasında gezinebilecek, doğallığı ile sevgisini saçabilecek, özgüveni sayesinde çok güzel işler başarabilecek o kadar çok insan var ki… Fakat toplumda aman ne derler olgusu yüzünden, gelenek ve göreneklere bağlı kalmak adına yapmak istediğimiz ve aslında bu yapmak istediklerimiz son derece çocukça bile olsa yapamadığımız düşlerimiz, hayallerimiz akılımızın bir köşesinde sıkışıp kalıyor.
Kendinize izin verin, bırakın gençlik yaşlarınız arada sırada olsa dışarıya çıksın, bisiklete binin, parklarda yaprakların üzerine kendinizi bırakın, çimlerde yatın, uçurtma uçurun, pul biriktirin, en aptal şeylerin koleksiyonunu yapın. Bırakın ruhunuz nefes alsın, mutlu olmasına içinizdeki huzurun tekrar yenilenmesine izin verin. Sakın aman benden geçti diye düşünmeyin, yaşadığınız zaman size boşa harcayın diye verilmedi ve bu zamanı en verimli şekilde kullanmak için ruhunuzla vakit geçirmeniz gerek…
Aslında hiç birimizin fazla zamanı yok…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder