ATATÜRK ve BABAM

Gaziantep’ li olanlar iyi bilir, Gaziantep CHP’nin kalesiydi bir zamanlar, özellikle eski aileler bu partiden başkasına oy vermezlerdi. Her şeyin değiştiği gibi bu da zamanla değişti. Göçler yüzünden özellikle geçiş noktası olan bütün şehirlerde her şey başkalaşıyor, başkalaşmaya da devam ediyor.

Gaziantep’te ilk şapkayı takanlardan biri benim babaannemdir. Büyük amcam belediye’de yıllarca reis muavinliği yapmış demokrat bir insandı, sevgili babam, canım babam son derece demokrat bir insandı. Halalarım o zaman üniversite ayarında olan enüstü mezunuydu ve çeşitli sporlarla uğraşmış uygar insanlardır.En büyük halam yaklaşık 86 yaşında ve 2 yıl önce bir şiir kitabı çıkarttı, hala Ankara’da yerel bir gazeteye köşe yazıları yazıyor.
Bu kadar uygar ve kültürlü bir aileye sahip olduğum için kendimi çok ama çok şanslı hissediyorum. Benim babam 1938 yılında doğmuş bir Atatürk çocuğudur. Babası kendi 3 yaşındayken sirozdan ölmüş, babama uzun süre söylememişler ve babacığım gelecek diye beklemiş babasını…

Babaannem 8 çocukla dul kalınca, onların eğitimi ve hayata hazırlanmaları ile tek başına ilgilenmiş, çok zor günler yaşamışlar. Ama babaannem hiç eğilmemiş ve zorlukların karşısında hep dik durmuş. Kızları da dahil bütün çocuklarını okutmuş. Babam hukuk fakültesi 3.sınıfa kadar okumuş ve okulu bırakıp Gaziantep’e dönüp Akbank’ta memur olarak işe başlamış ve annemle bankada tanışıp evlenmişler. Sonra çocuklar ben ve iki kardeşim, kocaman bir kırk yıl geçmiş,bu 30 eylül’de babam gözlerini kapadı hayata…
Babam kimseye zarar vermeden yaşadı hayatı boyunca, can yakmadı, haram yemedi, riyakar olmadı, bencillik nedir bilmedi, dürüst olmaktan şaşmadı, kimseyi kullanmadı. Çok sevildi, güldü, güldürdü, öğretti, okudu sürekli, yardım etti, üretti, sanatla uğraştı, ilkelerinden ayrılmadı, dostlarına ihanet etmedi, kendinden küçüklere bile yerini verdi, karşılarken ayağa kalktı, el etek öpmedi, eğilmedi, onurundan şerefinden ödün vermedi ve hep Atatürkçü oldu.
Sokaklardan topladığı taşlarla Atatürk resimleri yaptı, sergiler açtı, maalesef arkasında bu sanatı yapacak bir mirasçı bırakamadı.
Evet, babam kendinden başka kimseye zarar vermeden yaşadı,45 yıl her akşam rakısını içti, günde 3 paket sigara bitirdi, gece hayatından vazgeçmedi, en sonunda kanser oldu, çok acılar çekerek gitti, ama ne ailesini üzdü, ne de dostlarını…
Benzetmek ne kadar doğru olur bilmiyorum ama tıpkı babam gibi Atatürk’te kendinden başkasına zarar vermeden yaşadı, hep milletini düşündü. Ülkemi daha fazla nasıl ileriye götürsem diye hayatını feda etti .

Bazı insanlar kendini düşünmeden yaşar, etrafını göz ardı etmezler, benmerkezcilik günümüzün hastalığı, eski insanlara bakıyorum da kendi merkezlerinden çok başkalarının merkezlerinde gezmek mutlu ediyor onları…

Can Dündar , Mustafa filmini yaparken sanırım en çok da buna değinmek istedi, Atatürk kendini düşünmeden yaşadı.Çünkü düşünmesi gereken kocaman bir ülke vardı, bugünkü akıllarla düşünüldüğünde çoğu insan Atatürk’ün kötü yönleri ile yansıtıldığını düşünecektir çünkü benmerkezci akıl çok, ama o zamanın akılları ile düşünebilseydik sanırım Can Dündar’ı ayakta alkışlardık…

BEN AKIN BARLAS’IN KIZI OLMAKTAN HEP GURUR DUYDUM, BEN ATATÜRK’ÜN BİZE VERDİĞİ BU ÜLKEDE DOĞMAKTAN VE YAŞAMAKTAN HEP GURUR DUYDUM… NUR İÇİNDE YATIN..

Fatma Barlas...