BİLMEK YA DA BİLMEMEK…

Hangisi daha kolay veya doğru diye düşündüm dün akşam, her şeyi bilmek bize ne kazandırıyor veya hiçbir şey bilmemek…

Boş bardakla dolu bardak gibi sanırım, boş bardak içi dolu olmadığı için pek bir şey ifade etmez ama dolu bardakta dozunda doldurulmazsa taşar etrafı kirletir.
Peki, insan bir konu hakkında ne kadar bilmeli veya bilmemeli, gerektiği kadar der olduğunuzu duyar gibiyim. Gerektiği kadar neye endeksli, bize gerekli olanını nasıl anlayıp tespit edebiliriz, çok zor değil mi?

Bir konuda her şeyi bilen insan olmak gerçekten çok zor, bu sorumluluğu kaldırabilmek, bu arada sizden beklenen anlayışı göstermek, sen yaparsın, sen güçlüsün gazları ile bildiklerinizi ağırda olsa taşımak ne için kim için, çıkarınız ne…
Biraz boş vermekle alakalı sanırım, üç maymunu oynayarak bardağın taşmasını engellemek, ağlamak yerine yapmacık da olsa gülen yüz maskesini takarak dolaşmak, kısacası rol yapmak, ama bu da kendini kandırmak olmuyor mu?

Her şeyi bileceksin ama bilmiyor gibi davranacaksın, siyah ve beyazdan başka renklerde var, hayatında grilerinde olacak, olmak veya olmamanın yanında olabilirde olacak…
Yıllar boyu tek bir düşünce gücü ile yaşamaya alışmış insanoğlu artık yeni oluşmaya ve dünya’da yer etmeye başlayan diğer düşünce gücü ile de yaşamaya başlamıştır. Aristo mantığı ilk ve tek mantık, tek düşünce gücü, yeni kardeşi ise kuantum mantığı, Aristo mantığına yeni rakip, ne kadar başarılı tartışılır.

Aristo mantığı düz mantıktır, ya hep ya hiçtir, başka bir alternatif yoktur ve olamaz da, bir şeyi ya görürsün ya da görmezsin, görüp de görmezlikten gelmek diye bir şey yoktur. Bu düşünce şeklinin yumuşak hiçbir tarafı yoktur, katıdır. Bu düşünce gücünü ilke edinmiş insan başka bir alternatif ortaya çıktığında dengesini bozar.

Kuantum mantığı ise, hayatta sadece siyah ve beyazın olmadığını arada grilerinde olduğunu savunur. Esnektir, yaşama daha gülümseyerek bakabilir insan, Aristo mantığını ilke edinmiş kişiler için kuantum mantığı kendini kandırmak olarak algılanabilir. Bu düşünce gücünü ilke edinmek zordur, ama kullanmaya başlandığı zaman kişi kendine daha az zarar vermeye başlayacaktır.

Düşünceleri terbiye etmek kolay değil, eğer Aristo mantığına bağlı yaşarsanız kendinizi korumuş, etrafınızdaki olanları ya kabul eder ya da etmeyerek çeker gidersiniz. Kuantum mantığı ile düşünür ve ilke edinirseniz çok sabırlı olmalı ve gerçekten görme, duyma ve konuşma da dikkatli olmalısınız. Kim ve ne adına, sevdikleriniz incinmesin diye, onlar mutlu oldu diye sizde mutlu olasınız diye, bardak taşıp bir yerleri kirletmesin diye, grilerle yaşamayı öğrenmeniz gerekiyor.

Hayatımızda hep yapmamız gereken ve en zor olanda bu işte, bardağı her zaman yarı dolu tutmalı, her zaman dolu tarafından bakmalıyız. Güçlü kişilikler bunu becerebilir, güçsüzlerde eziklikleri ile yaşamaya devam ederler.
İnsanlık var olduğundan bu yana ya hep ya da hiçle yaşamış, olabilir alternatifini gelişmeye başladıktan sonra kabul eder olmuştur. İki düşünce gücünü de inkar edemeyiz ve hayatımızda ikisinin de yeri vardır, önemli olan ikisini de yerinde ve zamanında kullanabilmek…